งจดหมายฉบับนี้ไปอีกหรือไม่ แบบนั้นพวกเราจะได้ไม่คุ้มเสีย”
โจวอิ๋นจือได้ยินถึงตรงนี้ก็มีท่าทีอ้ำอึ้ง
เจียงเสวี่ยหนิงสัมผัสได้จึงเอ่ยถาม “ทำไม ยังมีข่าวอื่นอีกหรือ”
โจวอิ๋นจือย่อมมีข่าวแน่อยู่แล้ว…
เพียงแต่ด้วยอำนาจของเขาทำให้ไม่อาจรู้รายละเอียดชัดเจน จึงไม่ค่อยกล้าพูด
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงเอ่ยถาม เขาเลยลังเลพักหนึ่ง ก่อนตอบว่า “ทางราชสำนักพอจะมีข้อมูลของกงอี๋เซียนเซิงที่ ‘หายสาบสูญ’ ไปอยู่บ้าง มีข่าวลือในหมู่องครักษ์เสื้อแพรว่าเมื่อสองวันก่อนขณะศาลาว่าการเมืองซุ่นเทียนล้อมจับกุมนิกายสวรรค์ พวกเขายิงเกาทัณฑ์สังหารหัวหน้านิกายสวรรค์ได้คนหนึ่ง เหมือนจะชื่อ ‘กงอี๋เฉิง’ ทว่าก่อนที่ข้าจะมาหาคุณหนูรองไม่นานกลับได้ยินสหายร่วมงานบอกว่าคนผู้นี้ยังไม่ตาย เพียงถูกจับกุมตัวเท่านั้น ปัจจุบันถูกจองจำในคุกหลวงร่วมกับกบฏนิกายสวรรค์คนอื่น ๆ ขอรับ”
หากข่าวนี้มีเค้าความจริงอยู่บ้าง เช่นนั้นเรื่องที่พวกสายลับของนิกายสวรรค์เตรียมนำเงินมาใช้หลบหนีก็จะยิ่งทวีความน่าเชื่อถือ
หากไม่มีช่องรู ลมไม่มีทางพัดลอด[2]!
เจียงเสวี่ยหนิงหลุบตาพับแผ่นจดหมายในมืออย่างแช่มช้า เอ่ยว่า “อยากเชื่อก็เชื่อ ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ เพียงแต่ในมือข้าตอนนี้ยังไม่อาจรวบรวมเงินได้มากขนาดนั้น เจ้าจงไปบอกคนพวกนั้นว่า ‘พวกเราจริงใจเรื่องจะซื้อจดหมายอีกครึ่งฉบับจากพวกมัน แต่คงต้องขอให้รออีกสักเดือน’ อันที่จริงพวกมันจะนำจดหมายไปส่งให้ตระกู
