่มีทางเกิดข่าวลือบทที่ 107 จุดเริ่มต้นของการค้า (2)ครั้นชิงหย่วนปั๋อซักถามก็พบว่าถึงเขาจะได้ร่ำเรียนเขียนอ่าน ทว่าสอบไม่ติดกระทั่งตำแหน่งจวี่เหริน มิหนำซ้ำยังเป็นพ่อค้า คราแรกจึงค่อนข้างดูแคลนเพราะชั่วดีอย่างไรพวกตนก็เป็นถึงจวนปั๋อ แม้โหยวฟางอิ๋นจะเป็นบุตรีอนุภรรยานอกสายตาทว่าเปลือกนอกก็ถือกำเนิดในตระกูลขุนนาง แล้วจะให้แต่งกับพ่อค้าได้อย่างไร แต่ต่อมาครั้นได้ยินว่าที่บ้านเขาถึงกับดำเนินกิจการนาเกลือ ทั้งยังเพิ่งรวบรวมเงินได้ก้อนหนึ่งและกำลังจะกลับแดนสู่ก็ชักหวั่นไหว
ถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “เจ้าจะมอบสินสอดจำนวนเท่าไหร่”
เหรินเหวยจื้อตอบ “สามพันตำลึงขอรับ”
ชิงหย่วนปั๋อไม่พอใจยิ่งนัก ยกชาแล้วส่งแขก
แต่โหยวเย่ว์ซึ่งเพิ่งถูกสั่งให้กลับจากวังหลวงเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ยินเรื่องนี้เข้าพอดี เมื่อใคร่ครวญก็บังเกิดความคิดอันอุกอาจ สั่งให้คนไปเชิญเหรินเหวยจื้อมาสนทนา…
น้อยคนนักที่ทราบว่านางเองก็รู้จักเหรินเหวยจื้อ!
วันนั้นท่านปั๋อต้องใช้เงินหนึ่งหมื่นสามพันกว่าตำลึงกว่าจะพานางกลับบ้านมาได้อย่างปลอดภัย ต่อมานางก็ทะเลาะเบาะแว้งกับคนที่บ้านครั้งใหญ่ จากนั้นหอบเงินเก็บส่วนตัวออกไปโดยไม่แยแสคำทัดทานของพี่สาว
ตอนนั้นนางไปหาเหรินเหวยจื้อเพื่อซื้อหุ้นนาเกลือ!
คิดไม่ถึงว่าเหรินเหวยจื้อจะสู่ขอโหยวฟางอิ๋น
โหยวเย่ว์เดิมทีก็เคียดแค้นเจียงเสวี่ยหนิงที่คอยข่มไปเสียทุกเรื่องจนทำให้ตนอับอายขายหน้าขนานใหญ่ ต่อมาก็
