สะท้อนดอกเหมยสีแดง ดูงดงามเป็นล้นพ้นวังหลังมีเซียวไทเฮาเป็นประธาน คนส่วนใหญ่มาถึงแล้ว
พระสหายร่วมศึกษาส่วนใหญ่รวมตัวกันภายในศาลาคั่นเสวี่ยตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ของสวนดอกเหมย หลังเข้ามาอยู่ในวังหลวงกันเนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้เห็นวังหลังของฮ่องเต้ พระสนมของโอรสสวรรค์เสียที
ผู้ประทับบนที่นั่งประธานสูงสุดคือเซียวไทเฮา
จากนั้นจึงเป็นเจิ้งฮองเฮาซึ่งแต่งองค์ทรงเครื่องพิถีพิถัน ถัดลงมาคือเหล่าพระสนมผู้งดงามพริ้มเพราคนแล้วคนเล่า ทุกคนล้วนเป็นโฉมสะคราญ บ้างก็ดูงดงามอย่างเย็นชา บ้างก็ดูมีท่วงท่าเกียจคร้าน บุคลิกอากัปกิริยาหลากหลายบางคนกำลังพูดจากระซิบกระซาบ บางคนกลับแสดงท่าทีอุกอาจตรงไปตรงมา
เพียงเห็นก็ทำให้คนอิจฉายิ่งนัก
เหล่าพระสนมในสามพระตำหนักหกหมู่ตำหนักวังหลัง[1]ของฮ่องเต้มีนับไม่ถ้วน พูดได้ว่าเสพสุขกับวาสนาที่มีภรรยาเต็มบ้าน
ขณะเจียงเสวี่ยหนิงเงยศีรษะมองก็อดย่นหัวคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ ในใจรู้สึกดูแคลนหลายส่วนหลินจืออ๋องเสิ่นเจี้ยมิใช่ผู้มักมากในกาม แต่เสิ่นหลางผู้เป็นพระเชษฐาของเขาในช่วงที่ครองบัลลังก์กลับเป็นผู้รู้จักเสพสุขอย่างเต็มที่ เคยมีขุนนางชั้นผู้ใหญ่ไม่อาจทนดูจนต้องถวายฎีกาโน้มน้าวให้เขา ‘ละเว้นภารกิจในหอห้อง’ คำพูดถือว่ารอมชอมมากแล้ว ทว่าเสิ่นหลางไหนเลยจะยอมรับฟัง ตรงข้ามกลับอับอายจนกลายเป็นโทสะ ไม่นานก็หาข้ออ้างโยกย้ายขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนนี้ออกไปจากเมืองหลวง
รู้ว่าเขามีผู้สืบสกุลย
