่ส่วนกระบี่ของแม่ทัพกลับต้องใช้ในสนามรบ
คนเรายามเยาว์วัยมักเผยคมประกายออกมาให้เห็น ทว่าเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่จะไม่บีบคั้นคุกคามผู้อื่นอีกต่อไป ประหนึ่งกระบี่ที่เก็บในฝักทื่อเนื่องจากถูกเรื่องราวบนโลกขัดเกลามาแล้วแต่การขัดเกลาเช่นนั้น นางหวังเหลือเกินว่าจะไม่ได้เกิดจากการบีบคั้นของโชคชะตาอันหักเหขึ้นลงเยี่ยงนี้ ทว่าให้เกิดจากความปรารถนาจากใจจริงของหนุ่มน้อยเอง!
ด้วยเหตุนี้นางจึงมอบเพียงกระบี่ แต่ไม่ได้มอบฝัก!
เยี่ยนหลินเอื้อมมือไปกุมด้ามกระบี่ เมื่อหมุนข้อมือเบา ๆ ทีหนึ่ง กระบี่ยาวก็อยู่ในฝั่ามือ
ไม่ใช่กระบี่ที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแบบที่บุตรหลานตระกูลใหญ่เช่นเขาเคยใช้
กระบี่เล่มนี้คมกริบ เย็นเยียบ
ถึงขั้นดุร้าย
เปล่งแสงวาววับ ทว่าสอดรับกับความอำมหิตเย็นชาซึ่งซุกซ่อนในส่วนที่ลี้ลับที่สุดภายในจิตใจเขาเป็นล้นพ้น
เหยียนผิงอ๋องเห็นแล้วปรบมือไม่หยุด กล่าวชมเชยว่า “ยอดกระบี่!”
เสิ่นจื่ออีพลอยเป็นไปด้วย เริ่มสงสัยใคร่รู้“เรียกตัวชิงเฟิงมาประลองกับเจ้าเพื่อทดสอบกระบี่ดูหน่อยเถอะ!”
เยี่ยนหลินยิ้มจนใจ
แต่ยามนี้ห่างจากเวลาเริ่มพิธีอีกระยะหนึ่งทั้งเขายังอยู่ว่างไม่มีอะไรทำ จึงโบกมือเรียกให้ชิงเฟิงไปนำกระบี่มาลองทดสอบกับตน แววตาอันผ่าเผยและสง่างามยังคงเหมือนเดิม
เจียงเสวี่ยหนิงยืนมองอยู่ตรงขั้นบันไดด้วยท่าทางเหม่อลอยเล็กน้อย
เยี่ยนหลินหันกลับมามองนางแล้วพูดว่า“ของขวัญวันเกิดเช่นนี้ ข้าชอบมาก”
