เจียงเสวี่ยหนิงกลับหัวเราะไม่ออก “กลัวจะไม่ทันด้วยซ้ำ”
เยี่ยนหลินยิ้มให้นาง ดวงตาของเขาทอประกายนุ่มนวล กล่าวอย่างหนักแน่นผิดปกติ“ไม่มีทาง ทุกคนในใต้หล้าต่างพลาดงานได้ แต่ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องมาแน่”
ถึงแม้ภายภาคหน้าข้าอาจสู่ขอเจ้าไม่ได้ถึงแม้ภายภาคหน้าจวนหย่งอี้โหวจะล่มสลาย
แต่ข้าเชื่อว่าหนิงหนิงที่ข้ากำลังรอคอยจะต้องมา เหมือนกับที่เชื่อว่าดวงตะวันอันร้อนแรงจะต้องขึ้นทางทิศตะวันออก แม่น้ำจะต้องไหลมารวมกันที่ทะเลอย่างไรอย่างนั้น นั่นคือเรื่องอันสมเหตุสมผล ปราศจากข้อกังขาใด ๆ ทั้งสิ้น
ตอนนี้เจียงเสวี่ยหนิงแทบจะร่ำไห้ออกมาแล้วจริง ๆ
หนุ่มน้อยผู้ยืนตรงหน้านางจะไม่มีวันได้รู้ สิ่งที่เขานึกว่าไม่มีทางเป็นไปได้กลับมีโอกาสเกิดขึ้นจริง ๆ …
นั่นคือนางไม่ได้มา
เยี่ยนหลินเชื่อมั่นอย่างหนักแน่น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางก็ต้องมาร่วมพิธีสวมกวานของเขาเชื่อว่าเขาจะรอจนได้พบนาง แต่ชาติที่แล้วไม่ว่าจะเป็นการมาในช่วงเวลาที่ล่าช้าหรือจะมาตอนถูกยึดทรัพย์ นางก็มาไม่ทันอยู่ดี ต่อให้มาถึงแล้วจริง ๆ ก็ไม่อาจเข้าไปได้
บางทีอาจเพราะเขาเชื่อมั่น จึงส่งผลให้ผิดหวังอย่างล้ำลึกเช่นนั้น
มิหนำซ้ำนางไม่เพียงมาไม่ทัน ต่อมายังสร้างความสิ้นหวังอันลึกเกินจะหยั่งแก่หนุ่มน้อยผู้นี้อีก
ตัวนางในชาติก่อนช่างเลวนัก
*****
พระสหายร่วมศึกษามากันหมด แต่ถึงอย่างไรผู้อื่นก็ไม่อาจเทียมทัดองค์หญิงใหญ่เล่อหยางกับเจียงเสวี่ยหนิง ขณะเสิ่นจื
