ตอนจวนหย่งอี้โหวยังไม่เกิดเรื่องท่านโหวคิดว่าจะเชิญผู้ใดมาตั้งนามรองให้เยี่ยนหลินดี จึงเสาะหาทั่วทั้งราชสำนักอยู่หลายครั้งคาดไม่ถึงว่าวันหนึ่งหลังจากเลิกฟังราชกิจเช้าแล้วจะได้ร่วมเดินทางกับเซี่ยเวยโดยบังเอิญหลังจากสนทนากันเล็กน้อยก็รู้สึกถูกชะตา พอสอบถามจึงได้ความว่าเซี่ยเวยยินดีจะตั้งให้ ทำให้รู้สึกยินดีเป็นล้นพ้น
ด้วยเหตุนี้ท่านโหวจึงตัดสินใจเชิญเซี่ยเวยมาตั้งนามรองให้เยี่ยนหลิน
อาจกล่าวได้ว่าในบรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมงานวันนี้ ผู้ที่สำคัญมากที่สุดก็คือคนผู้นี้พ่อบ้านแทบจะนำเขาเข้าไปข้างในด้วยตนเองกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “รองราชครูเซี่ยมาได้เสียทีนะขอรับ ท่านโหวสั่งการมาโดยเฉพาะว่า หากวันนี้ท่านมาถึงแล้วให้เชิญท่านไปนั่งในห้องโถงก่อนขอรับ”เซี่ยเวยสวมชุดขาวบริสุทธิ์ มีลายเมฆาเป็นพื้น บริสุทธิ์สูงส่งเหนือโลกียวิสัย
ขณะย่างก้าวขึ้นขั้นบันได ประหนึ่งเซียนจากสวรรค์เก้าชั้นฟั้า
เขามองพ่อบ้านผาดหนึ่งขณะเดินเข้าไปในจวนพร้อมกัน ครั้นแลไปยังศาลาหอเก๋งบริเวณสองข้างทางกลับเหม่อลอยประหนึ่งตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน เอ่ยถามขึ้นมาว่า “ได้ยินว่าช่วงหลายวันนี้ท่านโหวไม่สบาย อาการดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
พ่อบ้านถอนหายใจ ยิ้มขื่นพร้อมตอบว่า“สถานการณ์เป็นเช่นนี้จะดีขึ้นได้อย่างไรเล่าขอรับ? อีกทั้งก่อนหน้านี้ไม่นานยังร่ำสุรากับซื่อจื่อ ห้ามก็ไม่ฟัง เพียงแต่ช่วงหลายวันที่ปิดล้อมจวนนี้ได้หลุดพ้นจากงานราชการ ทำให้ไ
