กน้อยก็ย่นหัวคิ้ว
นางอดเป็นห่วงไม่ได้ “ผิดปกติ?”
ดวงตาเจียงเสวี่ยหนิงปกคลุมด้วยเมฆหมอกมืดครึ้มชั้นหนึ่ง เพียงทอดสายตามองไปเบื้องนอกประตูเรือนหยางจื่อโดยไม่ได้ตอบคำ นางรัดถุงเครื่องหอม ครั้นเห็นว่าโดยรอบปลอดคนก็เดินลงจากขั้นบันไดและกวาดตามองตลอดเส้นทางอย่างละเอียดถ้วนถี่เมื่อมาถึงประตูเรือนหยางจื่อ นางพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ฝีเท้าหยุดชะงัก
ประตูตำหนักของวังหลวงล้วนทำมาจากไม้
ประตูสองบานนี้ยังไม่ปิด มีห่วงทองเหลืองกลม ๆ ห้อยทั้งสองด้าน บริเวณที่ความสูงเกือบเท่าเอวคนบนบานประตูทางด้านซ้ายมีเสี้ยนไม้ยื่นออกมา ไหมสีขาวเงินยวงอันแสนจะเบาบางติดอยู่บนนั้นหลายเส้น
เจียงเสวี่ยหนิงเพ่งพินิจอย่างละเอียดลออก็เห็นเข้า
นางยกมือดึงเส้นไหมกลุ่มนั้นลงมาเบา ๆก่อนจะเปิดถุงเครื่องหอมในมืออีกครั้ง รอยกรีดบนนั้นยังเหมือนใหม่ ส่วนสีขาวเงินยวงที่ติดบนเสี้ยนก็เป็นแบบเดียวกับเส้นไหมเบาบางละเอียดนี้ทุกประการ
เจียงเสวี่ยหนิงหวนคิดอีกครา ช่วงก่อนหน้านี้ตอนนางออกจากตำหนักเฟิงเฉินกลับมายังเรือนหยางจื่อ นางเกาะประตูบานนี้แล้วมองย้อนกลับไปจริง ๆ
เมื่อนึกได้ก็คิดว่าคงจะหล่นเวลานั้นนั่นเอง
ตอนที่นางพบโหยวเย่ว์กับเหยาซีไม่มีใครอื่นอยู่ด้วย แต่สุดท้ายถุงเครื่องหอมใบนี้เซียวซูกลับเก็บได้ มิหนำซ้ำยังมีกลิ่นเหมยติดมาเล็กน้อย…
เจียงเสวี่ยฮุ่ยเห็นนางมีอาการเช่นนี้ก็รู้ว่าเกิดเรื่องแล้ว
แต่เหมือนเจียงเสวี่ยหนิงจะรู้ว่านางอยากพ
