ใจยิ่งนักเพราะฉะนั้นถ้าเจ้าบอกว่าเจ้าอยากจะช่วยข้า ข้าก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด”อันที่จริงดวงตานางคล้ายคลึงหว่านเหนียงอยู่บ้าง
เจียงเสวี่ยหนิงปรายตามอง นิ้วมือซึ่งกำลังเล่นสายพิณหยุดชะงัก ประหวัดนึกถึงสิ่งที่ตนกระทำต่อผู้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความเคืองแค้นและอิจฉาริษยาในชาติก่อน หลังจากบังเอิญล่วงรู้ว่าหลินจืออ๋องเสิ่นเจี้ยลอบบังเกิดจิตปฏิพัทธ์ต่อเจ้าของผ้าเช็ดหน้าลายปักผืนนั้น นางก็คิดหาแผนการขัดขวางไม่ให้เจียงเสวี่ยฮุ่ยเข้าร่วมการคัดเลือกพระชายา ส่วนตนก็ ‘บังเอิญ’ นำผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ไปพบเสิ่นเจี้ยอีกครา ด้วยเหตุนี้ถึงช่วงชิงบุพเพสันนิวาสของเจียงเสวี่ยฮุ่ยจนได้เป็นพระชายาหลินจืออ๋อง กระทั่งได้เป็นถึงฮองเฮา ในที่สุดก็เหยียบย่ำ ‘พี่สาว’ ที่ตนผูกใจเจ็บไว้ใต้ฝั่าเท้าได้โดยสิ้นเชิงทว่าท้ายที่สุดแล้วนางมีความสุขสาแก่ใจหรือ?
เหมือนจะไม่ได้มีความสุขมากนัก และไม่ได้สาแก่ใจสักเท่าไรด้วย
เหตุเพราะเจียงเสวี่ยฮุ่ยยังคงอยู่ดีมีสุขดังเดิม
กระทั่งว่าบางครั้งเจียงเสวี่ยหนิงยังคิดเลยว่าเจียงเสวี่ยฮุ่ยรู้บ้างหรือไม่ว่าถูกนางช่วงชิงบุพเพสันนิวาสไป
ตั้งแต่ต้นจนจบเจียงเสวี่ยหนิงไม่อาจนำเรื่องนี้มาโอ้อวดกับเจียงเสวี่ยฮุ่ยได้เลยเนื่องจากหลังนางได้รับคัดเลือกให้เป็นพระชายาหลินจืออ๋องได้ไม่นาน เจียงเสวี่ยฮุ่ยก็เดินทางออกจากเมืองหลวงไปไกลเพื่อแต่งงานนางจึงไม่มีโอกาสได้บอกความจริงและโอ้อวดเพื่อสร้างความขุ่นแค้น
