หนิงรอง (2)เมื่อเบาะแสทุกอย่างเชื่อมโยงกัน จะไม่สงสัยอีกฝั่ายก็คงยาก!
ครั้นเจียงเสวี่ยฮุ่ยได้ยินเจียงเสวี่ยหนิงกล่าวเช่นนี้ก็พลันไพล่นึกถึงสิ่งที่เคยได้ยินมาช่วงหลายวันก่อน น้องหญิงหนิงถูกใส่ความว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับถ้อยคำอันอุกอาจของกลุ่มกบฏนิกายสวรรค์จนเกือบสิ้นชีวิตในวัง!
หัวใจกระตุกวูบในบัดดล
ตอนนี้นางถึงค่อยเข้าใจอะไรได้ราง ๆ ว่าที่แท้เรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับตน!
เจียงเสวี่ยหนิงจะอธิบายต้นสายปลายเหตุให้เจียงเสวี่ยฮุ่ยรับรู้ก็ได้ เพื่อให้นางระแวดระวังเซียวซู แต่อย่างไรเสียนางก็ไม่อาจไม่ถือสาอีกฝั่าย มิหนำซ้ำพี่สาวผู้นี้เองก็ไม่ได้โง่งม ตนจึงไม่จำเป็นต้องพูดออกไป ทั้งยังคร้านจะเอ่ยเสียด้วยซ้ำ
ฉะนั้นจึงเบนหัวข้อสนทนา
นางฝึกวิธีการใช้นิ้วพลางครุ่นคิดว่าพรุ่งนี้ตอนเรียนพิณกับเซี่ยเวยห้ามผิดพลาดอันใดเด็ดขาด ทว่ามุมปากกลับประดับรอยยิ้มไม่ยี่หระ“เจ้ารู้หรือไม่ว่าผ้าเช็ดหน้าที่เจ้าทำหล่นผืนนั้นไปอยู่ในมือของผู้ใด?”
เจียงเสวี่ยฮุ่ยจ้องนางเขม็ง สุดท้ายก็หลุบตากล่าวอย่างแช่มช้า “พอจะรู้อยู่บ้าง”
‘แตร๊ง…’
เจียงเสวี่ยหนิงนิ้วมือสั่นระริกเบา ๆ แม้แต่เสียงพิณยังสั่นไหวตาม
นางชักมือกลับโดยพลัน มองตอบเจียงเสวี่ยฮุ่ยด้วยแววตาคมปลาบ คล้ายต้องการมองให้ทะลุปรุโปร่ง!
รู้!
เจียงเสวี่ยฮุ่ยกลับพูดว่าตัวเอง “พอจะรู้อยู่บ้าง”!
หากรู้ตั้งแต่ตอนนี้ เช่นนั้นชาติก่อนตอนที่ตน‘บังเอิญ’ นำผ้าเช็ดหน้าไปพบเสิ่นเจี
