ยแพ้จนได้รับ‘บทลงโทษ’ กันทั้งสิ้น
ครั้นเหล่าพระสหายร่วมศึกษามาถึงก็ถูกนางลากตัวไปร่วมเล่นสนุกทันที
ระหว่างนั้นย่อมมีคนคิดฉวยโอกาสนี้ประจบเอาใจเสิ่นจื่ออี จึงกระตือรือร้นเป็นอันมาก
เจียงเสวี่ยหนิงกลับหาเป็นเช่นนั้นไม่นางไม่ได้กินอาหารเที่ยง ตอนนี้จึงกำลังหิวพอดี เมื่อเห็นว่ามีผลไม้แช่อิ่มและขนมจำนวนหนึ่งตั้งอยู่กลางตำหนักก็มิได้รีบรุดเข้าไปร่วมวงตรงข้ามกลับแสร้งทำเฉไฉ ขณะทุกคนกำลังเล่นอย่างสนุกสนานตรงหน้า นางก็นั่งกินอะไรอยู่ข้างหลังไปพลาง
เสิ่นจื่ออีย่อมมองเห็นนางในปราดเดียว แต่ครั้นเห็นว่านางกำลังนั่งกินอยู่ทางนั้น ด้วยความเอาใจใส่จึงไม่ได้เรียก
ทุกคนเล่นปาลูกดอกลงกระบอกก่อนรอบหนึ่ง
เสิ่นจื่ออีถือลูกดอก นางปาครั้งเดียวก็ลงกระบอกเสมอ ถือเป็นยอดฝีมือผู้หนึ่ง ส่งผลให้ได้รับเสียงโห่ร้องชื่นชมจากทุกคนอยู่ตลอด เจียงเสวี่ยหนิงเองก็ร้องตะโกนชื่นชมอยู่ไกล ๆ เช่นกัน
แต่กระนั้นกลับมีคนไม่ค่อยอยากเห็นนางมีท่าทางสบายอารมณ์เช่นนี้เท่าใดนัก คนผู้นั้นกล่าวทักทายนางว่า “คุณหนูรองเจียงไม่มาเล่นด้วยกันหรือ? ได้ยินว่าเมื่อก่อนเจ้ามักจะขลุกตามท้องตลาด เช่นนั้นก็คงเชี่ยวชาญการละเล่นอย่างการปาลูกดอกลงกระบอกพวกนี้กระมัง ไม่มาแสดงฝีมือให้พวกเราชมสักหน่อยเล่า?”
บทที่ 81 ความสุข (2)เจียงเสวี่ยหนิงเงยหน้ามอง เป็นเฉินซูอี๋
คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้นี้มุมปากประดับรอยยิ้มบาง มองนางด้วยท่าทีแฝงเจตนาอื่น สีหน้านั้นไม่ว
