มื่อก่อนข้าไม่เห็นรู้เลยว่าท่านจะเอาการขี้ฟั้องมาใช้ข่มขู่คนกับเขาด้วย?!เจียงเสวี่ยหนิงตะลึงงัน
เสิ่นจื่ออีกระแอมทีหนึ่ง กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน “ไอ๊หยา เปินกงจู่ก็ใช่จะทำได้ทุกอย่างเหมือนกันนี่นา นอกจากสองเรื่องนี้ยังมีผู้ใดทำให้เจ้าไม่มีความสุขอีก เจ้าว่ามาเลย ข้าต้องทวงความยุติธรรมให้เจ้าแน่!”
เจียงเสวี่ยหนิงคิดอยู่ครึ่งค่อนวัน แล้วจึงกลั้นหายใจตอบไปประโยคหนึ่ง “ไม่มีแล้วเพคะ”
เพียงแต่รอจนแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ยามรับประทานอาหารเช้าร่วมกับเสิ่นจื่ออี เจียงเสวี่ยหนิงมองซูปิง[1]ยัดไส้ดอกกุหลาบจนเป็นรูปครึ่งดอกกล้วยไม้ในชาม คีบขึ้นมากัดคำเล็ก ๆ ก่อนจะหลุบตาอย่างแช่มช้า
เสิ่นจื่ออีถาม “มีอะไรหรือ?”
เจียงเสวี่ยหนิงดวงตาวาววามเล็กน้อย มองซูปิงขนาดกระจุ๋มกระจิ๋มชิ้นนั้น เพียงเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรเพคะ เพียงแต่จู่ ๆ ก็นึกถึงพี่สาวที่จวนขึ้นมาว่านางเองก็ทำขนมชนิดนี้ได้ จึงคิดถึงอยู่บ้างเพคะ…”
นางพูดจบก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาอีกครั้ง กินขนมต่อไป
เสิ่นจื่ออีหลุบตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง จดจำคำพูดประโยคนี้ใส่ใจอย่างจริงจัง
เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ทั้งสองก็ไปเรียนที่ตำหนักเฟิงเฉิน
เมื่อพวกนางไปถึง ผู้อื่นต่างมากันก่อนแล้ว
ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่ ครั้นได้ยินว่าองค์หญิงใหญ่เล่อหยางเสด็จมาจึงหันศีรษะไปมอง
ผู้ใดจะคาดคิดว่าการมองครั้งนี้กลับไม่อาจถอนสายตา…
เพียงแต่สายตานี้หาได้อยู่บนร่างองค์หญิงใหญ่
