การเรียนพิณเพคะ ทั้งยังเข้มงวดเรื่องมาตรฐานยิ่งนัก…”
เสิ่นจื่ออี “…”
เจียงเสวี่ยหนิงกะพริบตาปริบ ๆ “พระองค์ตรัสว่าจะทำให้หม่อมฉันได้แน่นี่เพคะ”
เสิ่นจื่ออี “…”
คราวนี้ถึงตาเสิ่นจื่ออีที่ลอบหลั่งน้ำตาในใจบ้าง ขุนนางทั้งฝั่ายบุ๋นและบู๊ทั่วราชสำนักทราบระดับความรู้ความสามารถของเซี่ยเซียนเซิงดี พึงรู้ว่าเรื่องที่นางใคร่จะศึกษาเล่าเรียนอยู่ในวังหลวงนี้ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปทั้งราชสำนักแล้ว หากไม่ได้รับการอนุญาตจากเซี่ยเซียนเซิง เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่สำเร็จเสียด้วยซ้ำนอกจากนี้ด้วยบุคลิกท่าทางขณะกำลังสอนในยามปกติของเซี่ยเซียนเซิง ต่อให้มอบความกล้าให้นางอีกหนึ่งร้อยเท่า นางก็ไม่กล้าไปทำตัวโอหังต่อหน้าเขาโดยการสั่งห้ามไม่ให้พาตัวเจียงเสวี่ยหนิงไปเรียนพิณหรอกนะ!
อะไรก็สูญเสียได้ แต่องค์หญิงใหญ่เล่อหยางจะเสียหน้าไม่ได้!
เสิ่นจื่ออีฝืนข่มอาการร้อนตัว กล่าววาจาเปียมเหตุผลว่า “เซี่ยเซียนเซิงยอมสอนเจ้าอย่างตั้งใจ ทั้งที่งานราชกิจยุ่งวุ่นวายไม่รู้จบสิ้น ทว่าทุกวันยังต้องเจียดเวลากว่าครึ่งชั่วยามมาสอนพิณเจ้าอีก นี่เป็นเรื่องที่ผู้อื่นต่างอิจฉาตาร้อนเหตุใดเจ้าถึงรังเกียจความเข้มงวดกวดขันของเซี่ยเซียนเซิงเล่า? มันจะเกินไปแล้วนะ!”
เจียงเสวี่ยหนิงคิดจะเอ่ยปาก “แต่…”
เสิ่นจื่ออีชิงบอกก่อนว่า “หากเจ้าพูดมากอีกประโยคเดียว ข้าจะบอกเซี่ยเซียนเซิงเรื่องที่เจ้าเกลียดการเรียนพิณ!”
เจียงเสวี่ยหนิง “…”
เ
