เล่อหยางไม่ กลับไปอยู่บนร่างเจียงเสวี่ยหนิงแทน!
เข้าวังหลวงมานาน สิ่งที่พระสหายร่วมศึกษาสวมใส่ส่วนใหญ่จะเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ตนนำมาทั้งสิ้น
การแต่งกายที่ผ่านมาของเจียงเสวี่ยหนิงค่อนข้างเรียบง่ายสง่างาม แฝงความเอาแต่ใจเล็กน้อยด้วยถือว่าตนมีพื้นฐานที่ดีอยู่แล้ว จึงคร้านจะแต่งตัว แต่วันนี้นางมาจากตำหนักหมิงเฟิง สิ่งที่สวมใส่คือชุดชาววังตัวเก่าของเสิ่นจื่ออีที่เหล่านางกำนัลใช้เวลาเลือกเฟั้นอยู่นาน
บนเนื้อผ้าสีขาวสะอาดประดับด้ายทองเส้นเล็กละเอียดแน่นขนัดเป็นชั้น ๆ
ตรงชายกระโปรงปักลายมวลหมู่นกกระเรียนคาบเมฆาสีน้ำเงินเข้มทยอยโผผิน บนแขนเสื้อหลวมกว้างทั้งสองข้างมีลายธาราไหลซ้อนทับลดหลั่นกัน นอกจากนี้ยังห้อยประดับห่วงหยกสีขาวอันวิจิตรประณีตที่เอวชิ้นหนึ่ง มีเพียงถุงเครื่องหอมสีขาวปักลายดอกโบตั๋นเท่านั้นที่เป็นของนาง
ส่วนใบหน้าก็ยิ่งงามเพริศพรายเข้าไปใหญ่
นางมีผิวพรรณขาวละเอียด เมื่อเขียนคิ้ว แต่งแต้มดวงตา และเติมชาดบนริมฝีปาก ก็ทำให้ยามชม้ายชายตากอปรไปด้วยชีวิตชีวา ยามขมวดคิ้วหรือแย้มยิ้มล้วนน่าลุ่มหลง
ทว่าสิ่งที่ทำให้คนหลากใจยิ่งกว่าคือความรู้สึกที่เกิดขึ้น
เจียงเสวี่ยหนิงปราศจากความไม่เหมาะสมและความกระสับกระส่ายไม่สบายตัวเช่นดรุณีน้อยที่แอบขโมยเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรามาสวมใส่ครั้นนางสวมชุดชาววังตัวนี้ ความเหลาะแหละทำตัวไม่ยี่หระซึ่งมีอยู่แต่เดิมคล้ายพลอยเก็บงำกลับไปสองส่วน นางจับมือนางกำนัลเ
