รังแก แต่ตัวข้าสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในจวนปั๋อได้ยาก ด้วยความจนใจถึงได้คิดวิธีการนี้ขึ้นมา โชคยังดีที่นี่มีท่านผู้คุมกองพันดูแลเจ้าได้ ส่วนเรื่องอื่นข้าจำต้องมองข้ามไปก่อนเพราะอย่างน้อยในสถานที่ซึ่งไม่สมควรให้คนอยู่เช่นนี้ก็ยังทำให้เจ้ามีชีวิตเหมือนคนขึ้นมาบ้าง รอผ่านไปอีกสักสองวันข้าจะบอกให้ใต้เท้าโจวผ่อนผัน แอบปล่อยเจ้าออกไปสักหน่อย อีกไม่ถึงวันข้าก็ต้องเข้าวังแล้ว เรื่องบ่อเกลือและเรื่องเหรินเหวยจื้ออะไรนั่นยังต้องพึ่งพาเจ้า เมื่อเจ้าต้องมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ หากมีความสุข ข้าย่อมดีใจแต่หากไม่มีความสุขก็ห้ามทอดอาลัยเป็นอันขาดข้ายังมีเรื่องต้องให้ฟางอิ๋นมาช่วยจัดการให้อยู่นะ”
นางพูดไปยิ้มไป ทว่าความรวดร้าวที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงกลับทำให้โหยวฟางอิ๋นระทมทุกข์เช่นกัน รีบรับประกันว่า “คุณหนูรองโปรดวางใจถึงฟางอิ๋นจะโง่เขลา แต่ช่วงหลายวันนี้พอได้อ่านสมุดบัญชีก็ทำเป็นแล้ว ตอนไปพบคุณชายเหรินก็เจรจากันแล้วด้วย พอพี่หญิงรองรู้เรื่องนี้เข้าก็อยากทำการค้า ฟางอิ๋นยังจดจำสิ่งที่ท่านเคยพูดเอาไว้ได้ ในเมื่อออกจากที่คุมขังแห่งนี้ได้ แสดงว่าย่อมออกไปคุยการค้าได้เช่นกัน ใต้หล้านี้ไม่มีสถานที่ใดดีไปยิ่งกว่านี้อีกแล้ว ข้า…ท่าน…ข้าดีใจมากเลยเจ้าค่ะ…”
นางพูดจาวกไปวนมาเหลือหลาย
ครั้นกล่าวจบก็คิดจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบใจเจียงเสวี่ยหนิง แต่นางพูดไม่เก่ง ไม่รู้ว่าควรเลือกใช้ถ้อยคำเช่นไร
ใต้หล้าน
