ความสุขสมปรารถนา ไม่คิดว่ากลับน่าหวาดหวั่นทุกฝีก้าวเช่นนี้ เฮ้อ แม้แต่ผู้ที่มีสถานะสูงส่งเช่นองค์หญิงใหญ่และหลินจืออ๋องก็ยังทรงถูกลงโทษ…”
พูดไปพูดมาเสียงก็ยิ่งแผ่วเบา
เหมือนกลัวว่าจะถูกผู้อื่นได้ยินเข้า
เจียงเสวี่ยหนิงเดินอยู่ไม่ไกลจากนาง ครั้นได้ยินก็อดมองผาดหนึ่งไม่ได้ พยายามทบทวนความทรงจำอย่างเต็มที่ แต่ก็จดจำได้เพียงว่าชาติที่แล้วเหยาหรงหรงซึ่งขวัญอ่อนและขี้กังวลทั้งยังพูดจาไม่ค่อยเก่งผู้นี้ คลับคล้ายคลับคลาว่าได้เข้าวังมาด้วยเช่นกัน
เพียงแต่นอกจากจะไม่เป็นที่โปรดปรานแล้วยังถูกรังแกอีกด้วย
หากหวาดกลัวชีวิตที่ ‘น่าหวาดหวั่นทุกฝีก้าว’ ภายในวังหลวงจริง แล้วยังจะเข้าวังมาเพื่อเหตุใดกันเล่าครั้นนางคิดถึงตรงนี้ สายตาก็อดเคลื่อนไปยังเซียวซูไม่ได้…
สตรีที่ในอนาคตเกือบจะได้เป็นผู้ชนะคนสุดท้ายของการแก่งแย่งชิงดีภายในวังหลวงผู้นี้ยังคงแต่งกายหรูหรา ท่วงท่างามสง่าดังเดิม สงบเยือกเย็นและหนักแน่นอย่างแจ่มชัด เปียมด้วยบุคลิกซึ่งต้องผ่านการบ่มเพาะจากตระกูลชั้นสูงเท่านั้น
เจียงเสวี่ยหนิงจำได้อย่างชัดแจ้ง ชาติก่อนตนยึดติดอยากเป็นคนเหนือคนและมุ่งมาดว่าจะต้องได้เป็นฮองเฮา นางจึงทั้งทอดทิ้งเยี่ยนหลิน ทั้งชิงคู่ครองของเจียงเสวี่ยฮุ่ย พยายามครุ่นคิดหาแผนการที่จะวิวาห์กับเสิ่นเจี้ยถึงแม้ตลอดเส้นทางจะยากลำบาก แต่ก็ไร้ซึ่งภยันตรายและอุปสรรคขัดขวางที่แท้จริงอันใด
ชาตินี้นางรู้จักกับเสิ่นเจี้ยอย่างผิวเผิ
