โบกมือด้วยความดีอกดีใจ
บทที่ 71 นิกายสวรรค์ (2)“คุณหนูรอง ร่ำเรียนอยู่ภายในวังหลวงคงไม่เหน็ดเหนื่อยนะเจ้าคะ?”
“ไม่ได้พบกันตั้งนาน คิดถึงท่านมากจริง ๆเจ้าค่ะ!”
มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าวันเวลาที่ปราศจากเจียงเสวี่ยหนิงในจวน พวกนางทั้งสองที่เป็นสาวใช้ขั้นหนึ่ง[1]นั้นสุขสบายเพียงใด ทั้งที่ได้รับเบี้ยหวัดตามเวลา แต่กลับไม่ต้องปรนนิบัติรับใช้ผู้ใดและยิ่งไม่ต้องห่วงว่าอยู่ดีไม่ว่าดีคุณหนูจะไปมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับนายหญิงและคุณหนูใหญ่หรือไม่ ช่วงแรกเริ่มยังปรับตัวไม่ได้ผ่อนคลายไม่ค่อยลง แต่พอพ้นสามวันก็เริ่มคุ้นชิน สุขกายสบายใจ กินอิ่มนอนหลับจริง ๆ ไม่ปวดเอวปวดขา ผมไม่ร่วงเป็นกองอีกแล้ว
ขอถามว่า…
ใต้หล้านี้ยังมีเรื่องน่าเบิกบานใจยิ่งกว่าการปรนนิบัติรับใช้คุณหนูซึ่งต้องเข้าวังไปเป็นพระสหายร่วมศึกษาอีกหรือ
ดังนั้นยามนี้เมื่อเหลียนเอ๋อร์และถังเอ๋อร์เห็นเจียงเสวี่ยหนิงถึงแสดงอาการดีใจ นั่นเพราะต้องปรนนิบัตินางแค่สองวัน อีกไม่นานก็จะได้พบ‘วันหยุดยาว’ ถึงสิบวันเต็มแล้ว มิหนำซ้ำเหตุการณ์เช่นนี้ยังดำเนินไปถึงครึ่งปีอีกด้วย
รู้สึกขอบคุณฟั้าดินเสียจริง
สองคนนั้น คนหนึ่งเข้ามาประคองนางขึ้นรถม้า อีกคนก็ดูแลเรื่องน้ำชาด้วยความตั้งอกตั้งใจและพิถีพิถัน
เดิมทีเจียงเสวี่ยหนิงยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง ทว่าพอนั่งลงและไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ก็เข้าใจความพิสดารที่แฝงอยู่อย่างแจ่มแจ้ง ถังเอ๋อร์ยังดีหน่อยจะกี่มากน้อยก็ยั
