ู่นาน แล้วทำ ได้แค่เดินจากไป
เพียงแต่ตลอดเส้นทางที่เดินทางออกจากวังหลวงเพื่อกลับจวน เขารู้สึกอึดอัดหนักอึ้งยากจะระบาย
————–
หลี่ว์เสี่ยนงอนิ้วนับเวลาและมาเยี่ยมคารวะเซี่ยเวยถึงที่ ครั้นเข้ามาในเรือนปีตู๋ก็เห็นเขายืนหันหน้าเข้าหาผนังอันว่างเปล่าปราศจากเครื่องประดับและภาพอักษร ถ้วยชาในมือก็ไม่รู้ว่าถืออยู่นานเท่าใดแล้ว ในวันที่อากาศหนาวจัดกลับไร้ไอร้อนพวยพุ่ง ทำให้อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
เรือนปีตู๋แห่งนี้คือห้องอักษรของเซี่ยจวีอันครั้นเจ้าของห้องเผชิญเรื่องยากจะแก้ไขมักหันหน้าหาผนัง ผนังอันว่างเปล่าไม่ประดับสิ่งใดนี้มีไว้เพื่อสงบจิตใจนั่นเอง
‘วันนี้เป็นอะไรไปนะ เพราะคดีหยกหรูอี้ที่กำลังลุกลามบานปลายในวังหลวงน่ะหรือ’
เขาจัดชุดบัณฑิตตัวยาวให้เรียบร้อยแล้วนั่งลงด้านหลังเซี่ยเวย เอ่ยขึ้นว่า “อยู่ดีไม่ว่าดีแล่นไปวังหลวงเพื่อสอนเด็กสาวพวกนั้นทำไม การบรรยายประจำวันตามปกติก็เจียดเวลาไม่ได้อยู่แล้ว บัดนี้ยังรับลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งเพิ่มอีก ยิ่งทำให้พบเจ้าได้ยากขึ้น วันหนึ่ง ๆ ก็ใช้เวลาอยู่ในวังหลวงห้าหกชั่วยามแล้ว วันนี้เดิมทีคิดจะคุยกับเจ้าเรื่องโหยวฟางอิ๋นผู้นั้น แต่เจ้ากลับมีอาการเช่นนี้เสียได้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะ?”เซี่ยเวยหนวกหูนัก
จนบัดนี้เขาเพิ่งจะขยับมือ หลุดจากภวังค์และดื่มชาที่กำลังถือ ถึงค่อยพบว่าชาเย็นชืดไปเสียแล้ว ทำได้เพียงวางลงบนมุมโต๊ะด้านข้าง“เรื่องเล็กน้อยบางประการ”
“เรื่
