ต้องกลับไปเข้าเรียนดังเดิม ยามพบเซี่ยเวยก็จะแสดงความเคารพนบนอบเหมือนผู้อื่น ถือเสียว่าไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคยเป็นพิเศษถือเสียว่าเรื่องก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ส่วนเซี่ยเวยจะบันดาลโทสะจนคิดทำร้ายนางให้ถึงที่ตายเพราะเหตุนี้หรือไม่…
เจียงเสวี่ยหนิงคาดเดาว่าหากเขาต้องการกำจัดนางคงฉวยโอกาสทำไปตั้งแต่แรกแล้วมิหนำซ้ำตอนเข้าวังคราวก่อนเขาก็เคยเตือนเอาไว้ล่วงหน้า คงไม่ถึงขั้นวางแผนลอบทำร้ายผู้อื่นด้วยเรื่องเล็กน้อยจนทำให้เสียภาพลักษณ์หรอกกระมัง
เซี่ยเวยตัดสินและต่อว่านางโดยไม่ยอมฟังเหตุผล ส่วนนางก็อุ้มแมวไปทำให้เขาตกใจ ถือว่าหายกันแล้ว
ด้วยเหตุนี้นางจึงปล่อยวางความโกรธขึ้งเมื่อวานไปเสีย สงบจิตใจและไปตำหนักเฟิงเฉิน
เนื่องจากคาบเรียนแรกของวันนี้คือวิชาของเซี่ยเวย ทุกคนจึงไปถึงแต่เช้าตรู่
ด้วยเกรงจะเบื่อหน่ายช่วงพักเรียน ฟางเมี่ยวจึงนำหมากรุกไปด้วย
นางฉวยโอกาสตอนยังไม่ถึงกลางยามเหม่าตั้งกระดานหมากรุก โจวเปั่าอิงดวงตาเปล่งประกายอย่างยากจะพบเห็น อดลากเก้าอี้มานั่งฝังตรงข้ามนางแล้วพูดจาอวดดีไม่ได้ “ดีเลย ที่แท้ท่านก็เอาหมากรุกมาด้วย ทำไมไม่นำออกมาตั้งแต่ทีแรก พวกท่านเอาแต่พูดว่าข้ารู้จักกินเพียงอย่างเดียว ข้าขอบอกพวกท่านเอาไว้นะว่าไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย! วันนี้ข้าจะแสดงฝีมือให้พวกท่านดูเอง”
ทุกคนรู้กันว่านางเป็นคนตลก จึงไม่ได้จริงจังกับคำพูดนาง มีผู้ใดบ้างไม่อยากชมความสนุกสนานจึงล้อมวงเข้ามาดูพวกน
