เสวี่ยหนิงกลับรู้สึกว่านอกจากความโกรธขึ้งของตนจะไม่คลาย มันยังแผ่ขยายอย่างบ้าคลั่งภายในใจอีกด้วย ทำให้วาจานางรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ “เพียงแต่คิดไม่ถึงว่ารองราชครูผู้ยิ่งใหญ่กลับกลัวแมว ช่างพบเห็นได้ยากเสียจริง”
เซี่ยเวยใบหน้าถมึงทึง
ทว่านางก็ยังคงพูดต่อโดยไม่สะทกสะท้าน“เมื่อวานตอนเห็นท่านรองราชครูถอยหนีลูกแมวน้อยตัวนั้นข้าก็แค่คาดเดาอยู่ในใจ แต่รองราชครูเซี่ย ผู้เปียมล้นความรู้ความสามารถจะไปกลัวลูกแมวน้อยตัวเล็ก ๆ ตัวเดียวได้อย่างไรเล่า? ไม่ว่าอย่างไรการคาดเดานี้ก็ออกจะเหลวไหลเกินไปหน่อย แม้แต่ตัวข้าเองยังไม่กล้าเชื่อเลย คิดไม่ถึงว่าแค่ลองทำดู กลับพิสูจน์ชัดว่าการคาดเดาเหลวไหลนี้เป็นความจริง ที่แท้ผู้สมบูรณ์พร้อมก็มีสิ่งที่เกรงกลัวอยู่ด้วย ที่แท้อริยชนก็มีความหวาดกลัวกับเขาเช่นกัน”
ก่อนจะถึงวันนี้ เซี่ยเวยคือผู้สมบูรณ์แบบในสายตาทุกคน กระทั่งเป็นถึงกึ่งอริยชน ใต้หล้ามีสิ่งที่ทำให้เขาสีหน้าแปรเปลี่ยนได้น้อยนัก ส่วนเจียงเสวี่ยหนิงซึ่งย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเขาดีจนเกิดเป็นความหวาดกลัวอย่างไรก็ตามนับจากวันนี้เป็นต้นไป นางรู้แล้วว่าเซี่ยเวยผู้เป็นที่กริ่งเกรงของขุนนางทั้งราชสำนักในชาติก่อนกลับกลัวแมวตัวเล็ก ๆ นุ่มนิ่มน่าสงสารตัวหนึ่ง ในที่สุดนางก็ตระหนักได้ว่า…โลกนี้ปราศจากผู้ที่สมบูรณ์พร้อม
อริยชนก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
สิ่งนี้พลันทำให้นางหลุดพ้นจากความหวาดกลัวและ
