งอย่างก็เป็นได้ หากต้องอาเจียนภายในตำหนักแห่งนี้เข้าก็เกรงว่าคงรบกวนการสอนของอาจารย์ ฉะนั้นวันนี้โปรดให้อภัยที่เสวี่ยหนิงเสียมารยาท ขอตัวลาก่อนนะเจ้าคะ”แม้นางจะพูดจามีมารยาท อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะมองเช่นไรรอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากก็เหมือนเหน็บแนม ปราศจากความเกรงอกเกรงใจโดยสิ้นเชิง ตอนหมุนกายเดินออกจากตำหนักก็ไม่ได้แสดงการคารวะแม้แต่น้อย
ทุกคนล้วนตะลึงงัน
ที่ผ่านมาก็เคยพบเห็นคนโดดเรียนมาบ้าง แต่คนที่โดดเรียนด้วยท่าทีมีเหตุมีผลอย่างอุกอาจโอหังเช่นนี้ กลับเพิ่งเคยพบเคยเห็นเป็นคนแรกจริง ๆ !
จางจ้งยิ่งคิดไม่ถึงว่าเจียงเสวี่ยหนิงผู้นี้ไม่เพียงไม่ยอมรับการอบรมสั่งสอน มิหนำซ้ำยังพูดจาโกหกแล้วเดินหนีการสอนของเขาไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าที่ถมึงทึงอยู่แล้วพลันแดงก่ำด้วยความโมโห เขายกมือสั่นระริกชี้แผ่นหลังนาง ตวาดว่า“ดี ดี เจ้าเด็กขี้โกหกไม่ยอมรับการอบรมสั่งสอน!ศิษย์ที่ดื้อด้านเอาแต่ใจเช่นนี้ หากยังคงอยู่ในตำหนักเฟิงเฉินต่อไปได้อีก ข้าจางจ้งก็จะไม่ขอสอนวิชานี้อีกต่อไปแล้ว ถึงเวลาเมื่อใดจะให้เห็นดีกันสักหน่อยว่าเป็นเจ้าที่ร้ายกาจหรือว่าข้าร้ายกาจมากกว่ากัน!”
บทที่ 60 แมว (3)เจียงเสวี่ยหนิงเดินจากไปไกลนานแล้ว
ตอนได้ยินเสียงร้องโหวกเหวกโวยวายทางด้านหลังยังคร้านจะหันกลับไปเสียด้วยซ้ำ
ชาติก่อนนางไม่เคยเข้าเรียนวิชาของตาแก่ผู้นี้แม้แต่ครั้งเดียว จึงไม่รู้ว่าเขาเป็นคนเลือดร้อนแต่ก็เดาได้ว่าเขาคงไม่สามาร
