ู
เจียงเสวี่ยหนิงมองตามต้นเสียงไปยังข้างกระถางดอกไม้ ตรงนั้นมีลูกแมวสีขาวตัวเท่าฝั่ามือขดร่างอยู่ในซอกหลืบคับแคบด้านใน อุ้งเท้าอ่อนนุ่มนิ่มสองข้างกำลังกดเนื้อปลาที่ไม่รู้ว่าเอามาจากที่ใดชิ้นหนึ่ง แลบลิ้นน้อย ๆ นุ่มนิ่มสีชมพูเลีย ก่อนจะกลืนเข้าปาก
“เจ้านี่เอง!”
นางจำได้ทันทีว่านี่คือเจ้าแมวน้อยที่นั่งคุดคู้อยู่บนขอบหน้าต่างห้องของเซี่ยเวยและถูกขันทีน้อยอุ้มจากไป รู้สึกตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ได้อุ้มแมวมานานมากเหลือเกิน นางรู้สึกมือไม้คันยุบยิบอยู่บ้าง
เจียงเสวี่ยหนิงนั่งยองมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกน่ารักน่าชัง สุดท้ายก็อดรนทนไม่ไหว ยื่นมือออกไปเบา ๆ แล้วอุ้มเจ้าก้อนกลมตัวน้อยขึ้นมาวางบนตัก นั่งลงบนขั้นบันไดของตำหนักข้าง
แมวน้อยตัวนี้ไม่ได้กลัวคนแปลกหน้า
หลังจากกินเนื้อปลาลงท้องไปแล้ว มันก็เลียขนสีขาวอันอ่อนนุ่มบนอุ้งเท้าเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวของเจียงเสวี่ยหนิงประคองหัวขนาดเล็กของมันเบา ๆ ทำให้มันหรี่ตาอย่างมีความสุข ขดตัวบนแขนเสื้อของนางอย่างขี้เซา
ยามนี้เจียงเสวี่ยหนิงปราศจากความหงุดหงิดกังวลใจใด ๆ ทั้งสิ้น
ตำหนักข้างเงียบสงัดไร้ผู้คน แสงแดดส่องอาบขั้นบันได สาวน้อยชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนนั่งอยู่บนนั้น กำลังลูบไล้ลูกแมวสีขาวที่มีท่าทางเกียจคร้านเช่นกันเบา ๆเสียงบรรยายของจางจ้งดังแว่วมาจากตำหนักหลัก
เจียงเสวี่ยหนิงทำเป็นไม่ได้ยิน
ครั้นนั่งลูบแมวน้อยอยู่บนขั้นบันไดไ
