ปสักพักจู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบ รวมทั้งเสียงแผ่วหวิวของขันทีดังมาจากอีกด้านของกำแพงวัง“เช่นนั้นรอให้สายอีกสักหน่อยแล้วบ่าวจะมาเชิญท่านรองราชครูอีกครั้งนะขอรับ…”
เซี่ยเวย!
เจียงเสวี่ยหนิงตะลึงงัน เสียงฝีเท้ามาถึงประตูแล้วนางหอบลูกแมวที่นอนอยู่บนตัก ใช้สองมืออุ้มมันซ่อนในแขนเสื้ออันหลวมกว้างอย่างเร็วรี่จัดแจงปิดซ่อนให้ค่อนข้างมิดชิด จากนั้นจึงเงยศีรษะมองไปทางประตู
เซี่ยเวยปรากฏตัวอย่างที่คิดไว้จริงด้วย
อีกฝั่ายคงนึกไม่ถึงว่าจะมีคนอยู่ที่ตำหนักข้างครั้นเคลื่อนสายตาขึ้นมามองเห็นเจียงเสวี่ยหนิงความเย็นชาประดุจเกล็ดน้ำค้างที่อยู่บนใบหน้าจึงยังไม่ทันได้เก็บ แววตาซึ่งยังคงเย็นยะเยือกอย่างชัดเจนพลันตกกระทบลงบนร่างนาง
เจียงเสวี่ยหนิงนิ่งอึ้ง แผ่นหลังแทบจะขนลุกพึ่บเพียงแต่ชั่วเสี้ยวขณะต่อมาเขาก็เก็บสายตากลับ ทำให้ความเย็นยะเยือกอันน่าอกสั่นขวัญแขวนนี้ปลาสนาการไปอย่างรวดเร็ว ไร้ร่องรอยในพริบตา ราวกับว่านางตาฝาดไปเอง
ครั้นปรากฏในครรลองสายตาของเจียงเสวี่ยหนิงอีกครั้งเขาก็กลับเป็นเซี่ยเวยผู้มีภาพลักษณ์ดีพร้อมอีกครา
เขามองเจียงเสวี่ยหนิงซึ่งยังคงนั่งอยู่บนขั้นบันไดแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางตำหนักหลัก อดขมวดคิ้วยาวงามหมดจดทั้งสองข้างเข้าหากันไม่ได้ เขาสืบเท้าเข้ามา ก่อนจะหยุดฝีเท้าถามนางว่า “ข้าบอกให้เจ้ามายามบ่าย ตอนนี้จางเซียนเซิงยังสอนอยู่ เจ้าไม่ฟังการสอนแต่มานั่งอยู่ตรงนี้มันใช้ได้ท
