หนิงหนิงเป็นการเสแสร้งเพื่อยั่วยุ น่าจะจงใจแสดงละครยั่วโมโหเฉินซูอี๋อยู่กระมัง ทว่าความโอหังที่เฉินซูอี๋แสดงออกมาเมื่อครู่กลับไม่ใช่การแสดง ที่สำคัญนางรู้อยู่แล้วว่าหนิงหนิงไม่ใช่ผู้ที่จะเป็นฝั่ายไปหาเรื่องทำร้ายผู้อื่นก่อนเด็ดขาด…
เจียงเสวี่ยหนิงซึ่งจดพู่กันแต่งแต้มกลีบบุปผาลงบนรอยแผลเก่าบริเวณหางตาของนางและกล่าวคำเช่นนั้นออกมาได้ ย่อมไม่ใช่คนเลวอย่างแน่นอนเสิ่นจื่ออีช้อนดวงตาขึ้นช้า ๆ จ้องมองเฉินซูอี๋ด้วยท่าทางปราศจากความโกรธเคือง ทว่าความสงบนิ่งนั้นกลับชวนให้ใจหายวาบยิ่งกว่าการบันดาลโทสะเสียด้วยซ้ำ นางเพียงกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ข้าไม่อยากฟังคำอธิบายของเจ้าเจ้าเป็นบุตรีขุนนาง ถูกคัดเลือกให้เข้าวังมาเป็นสหายร่วมศึกษาของข้า มิหนำซ้ำเจ้าและข้าก็ถือเป็นสหายเก่าที่ต่างรู้จักกัน ข้าไม่สะดวกจะหักหน้ามหาบัณฑิตเฉินโดยไล่เจ้าออกจากวังทั้งที่ถูกเลือกให้เข้ามาแล้ว เพียงแต่เจ้า รวมถึงพวกเจ้าด้วย ต้องรู้ไว้นะว่าเจียงเสวี่ยหนิงคุณหนูรองแห่งตระกูลเจียงเป็นผู้ที่เปินกงจู่เลือกให้เข้ามาวังหลวงด้วยตนเอง วันหน้าหากเสียมารยาทกับนางก็เท่ากับเสียมารยาทกับเปินกงจู่ ก่อนหน้านี้พวกเจ้าไม่รู้เรื่อง แต่วันนี้เปินกงจู่ได้พูดออกไปแล้วหากผู้ใดกระทำความผิดอีก อย่าหาว่าเปินกงจู่ไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน”ทุกคนคิดไม่ถึงว่าเสิ่นจื่ออีจะกล่าวถ้อยคำรุนแรงเช่นนี้ออกมา
ต่างเงียบสนิทในบัดดล
ส่วนเจียงเสวี่ยหนิงกลับแน่
