ินคำว่า ‘เกลือ’ ในคำว่า ‘ผู้บังคับการขนส่งเกลือแห่งเหลี่ยงไหว’ ก็นิ่งอึ้งเล็กน้อย นึกถึงเรื่องที่สั่งให้บ่าวรับใช้ไปสืบความจริงก่อนที่ตนจะเข้าวังคราวนี้ขึ้นมาได้จนจิตใจวอกแวกอยู่บ้าง ทำให้ยามนี้ลืมซ้ำเติมเจียงเสวี่ยหนิง
เจียงเสวี่ยหนิงมิได้แยแสผู้อื่น ทำเพียงแค่นหัวเราะ “เจ้าไม่ชอบหน้าข้าก็พูดมาตามตรงอ้อมค้อมแบบนี้จะทำให้คนเขาดูถูกเอาได้ คนที่รู้ความจริงก็คงพูดว่าเจ้าคือคุณหนูเฉินซูอี๋บุตรีสุดที่รักดั่งไข่มุกในฝั่ามือของมหาบัณฑิตเฉิน แต่คนที่ไม่รู้เกรงจะนึกไปเสียว่าผู้บังคับการขนส่งเกลือแห่งเหลี่ยงไหวผู้นั้นต่างหากเป็นบิดาของเจ้า!”
เฉินซูอี๋หน้าเปลี่ยนสี “เจ้า…”
เจียงเสวี่ยหนิงเติบโตมาในชนบท ฝีปากกล้ามาตั้งแต่เด็ก หากเอ่ยถึงการทะเลาะเบาะแว้งแล้วไม่เคยพ่ายแพ้ผู้ใด ส่วนการไม่ทะเลาะกับใครนั้น เป็นเพราะนางใจกว้างเองต่างหาก
เพียงแต่บางครั้งหากไม่มีเรื่องให้วิวาทกันเสียบ้าง ผู้อื่นมีหวังนึกว่านางเป็นคนเข้ากับคนอื่นง่ายเอาได้
นางหัวเราะ “หากคุณหนูเฉินว่างขนาดนั้นจริง ไม่สู้ไปพลิกดูสมุดรายชื่อผู้ดำรงตำแหน่งผู้บังคับการขนส่งเกลือแห่งเหลี่ยงไหวทุกยุคทุกสมัยจะดีกว่า ดูสิว่ามีใครดำรงตำแหน่งนี้แล้วมีจุดจบที่ดีบ้าง? อย่างไรเสียก็เป็นตำแหน่งอันอ้วนพีที่ใคร ๆ ต่างก็หมายตาอยากเข้ามามีส่วนร่วม อีกทั้งงานยังเกี่ยวข้องกับการขนส่งเกลือของทางการและพวกพ่อค้าทั่วไปอีก หากทำผิดแล้วไม่โดนโทษยึดทรัพย์ก็ต้องโ
