น แต่ไม่ว่าผู้อื่นจะอ่านอะไร ถามอะไร หรือว่าตอบอะไร นางกลับฟังไม่เข้าหูแม้แต่คำเดียวครั้นตื่นเช้าวันต่อมา อารมณ์นางหดหู่ยิ่งนักแต่ก็ยังไปเข้าเรียนที่ตำหนักเฟิงเฉินอยู่ดี
วิชาที่ต้องเรียนมีทั้งหมดห้าวิชาสอนโดยอาจารย์สี่ท่าน เมื่อวานเรียนคัมภีร์ลำนำและกวีรวมถึงพิณไปแล้ว สิ่งที่ต้องเรียนเช้าวันนี้ก็คือ‘สิบแปดเทียบ’ ของวิชาอักขรวิธีและ ‘คัมภีร์ว่าด้วยเรื่องจริยะ’ ของวิชามารยาทพิธี ส่วนวิชาวรรณกรรมที่เซี่ยเวยต้องสอนก็ถูกนำไปเรียนพรุ่งนี้เช้าพร้อมกับวิชาคิดคำนวณ
พวกเจียงเสวี่ยหนิงมาถึงก่อนเวลาหนึ่งเค่อดังเดิม
ตามหลักแล้วองค์หญิงใหญ่เล่อหยางเสิ่นจื่ออีจะมาสายหน่อย แต่ก็จะมาก่อนเวลาเข้าเรียนคิดไม่ถึงว่าจวบจนหวังจิ่วผู้ดำรงตำแหน่งราชบัณฑิตฝั่ายบรรยายเนื้อหาประวัติศาสตร์ประจำสภาฮั่นหลินซึ่งสอนวิชาอักขรวิธีเดินเข้ามาจากนอกตำหนักแล้วก็ยังไม่เห็นเงาของนาง
“เหตุใดองค์หญิงใหญ่ยังเสด็จมาไม่ถึงอีกนะ?”
“แต่อักขรวิธีเป็นวิชาแรก วันนี้หากไม่เสด็จมาคงไม่ดีกระมัง…”
“ไม่มีนางกำนัลไปกราบทูลอย่างนั้นหรือ?”
ทุกคนเริ่มกดเสียงเบาวิพากษ์วิจารณ์
หวังจิ่วซึ่งเป็นบัณฑิตผู้สอนมีอายุสี่สิบกว่าปีไว้เคราแข็งสีดำ สวมหมวกทรงสูงและเข็มขัดทรงหลวม ดูเหมือนบัณฑิตผู้ทรงภูมิความรู้อันสง่างามอยู่หลายส่วน เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้วจึงกวาดตามองไปยังที่นั่งกลางแถวแรก ครั้นพบว่าไม่มีคนจึงเอ่ยถาม “องค์หญิงใหญ่ยังไม่เสด็
