ูดนี้ถูกกดจนแผ่วเบาอย่างยิ่ง
นางพูดต่อไป “ถึงอย่างไรก็เคยได้ยินว่าผู้ดูแล[2]เจิ้งเป็นคนซื่อสัตย์ ดังนั้นหากมีใจจงรักภักดีก็ควรมอบให้ผู้ที่คู่ควรสิถึงจะถูก ส่วนข้าน่ะต่อให้ช่วยเจ้าแล้วหลอกว่าช่วยเพราะความหวังดี ทว่าหากหลังจากนั้นเจ้าพบว่าข้าไม่ใช่คนดีดังที่คิดนั่นจะไม่เท่ากับยกหินมาทับเท้าตนเอง[3]หรอกหรือ? เจ้าวางใจเถอะ ข้าต้องอยู่ในวังหลวงแค่ครึ่งปี จะอยู่อย่างว่าง่ายและไม่กระทำเรื่องเลวร้ายทำร้ายผู้ใด เพียงกลัวว่าอาจมีสักวันที่ตกอยู่ในสถานการณ์อันย่ำแย่และโดดเดี่ยวลำพังไร้คนช่วยเหลือ เลยอยากจะหาคนมาช่วยดูแลเอาไว้ล่วงหน้าเท่านั้น หากเผชิญเรื่องใดเข้าจะได้ยังไม่ถึงขั้นทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าผู้ดูแลเจิ้งยินดีให้ความช่วยเหลือหรือไม่?”——————–1. เจี้ยนจั่น เป็นถ้วยชาชนิดเคลือบสีดำ ใช้ดินแดงสุ่ยจี๋ที่มีเหล็กเป็นองค์ประกอบค่อนข้างสูงและมีอยู่แถบพื้นที่หนานผิงของฝูเจี้ยน2. ผู้ดูแล’ ในที่นี้เป็นยศที่ย่อมาจาก ‘ขันทีผู้ดูแลงาน’3. ยกหินมาทับเท้าตนเอง เป็นสำนวนหมายถึงหาเรื่องใส่ตัว ตรงกับสำนวนไทยที่ว่า หาเหาใส่หัวบทที่ 57 ชายในดวงใจ (2)เจิ้งเปั่าเคยชินกับการพูดครึ่งหนึ่งเก็บงำครึ่งหนึ่ง ประเภทที่ว่า ‘จงทำความเข้าใจเอาเองมิอาจอธิบายได้’ ของคนในวัง ย่อมไม่เคยได้ยินคำพูดเปิดเผยตรงไปตรงมามานานมากแล้ว พอฟังจบเขาถึงขั้นต้องเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อมองดูว่าละแวกนี้มีผู้อื่นอยู่หรือไม่
เพียงแต่ครั้นมองเสร็จก
