หลินจะเป็นฝั่ายปฏิเสธความสัมพันธ์ของตนกับเจียงเสวี่ยหนิงเองกับปาก
การกระทำของเขาจึงขัดกับสิ่งที่ทุกคนเคยทราบกันในตอนแรกคนส่วนใหญ่ไม่เคยชอบใจที่จะเห็นผู้อื่นได้ดีมิหนำซ้ำยังชอบกระหน่ำซ้ำเติมมากกว่าหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ในยามยาก นับประสาอะไรกับหนามทิ่มแทงจิตใจอย่างเจียงเสวี่ยหนิง
ขณะทุกคนดื่มชาและสนทนากันเป็นการส่วนตัวจึงอดพูดจาเหน็บแนมบ้างไม่ได้
ถึงขั้นมีบางคนที่แสดงอาการเยาะเย้ยถากถาง ยินดีในคราวเคราะห์ของผู้อื่นอย่างออกนอกหน้า
แต่ยังไม่ทันจะยินดีได้ถึงสองชั่วยาม สำนักพระราชวังก็มาจัดแจงข้าวของต่าง ๆ ให้เจียงเสวี่ยหนิงใหม่แต่เพียงผู้เดียวแล้ว กอปรกับท่าทีประจบเอาใจของขันทีผู้ดูแล ทำให้พวกนางเหมือนถูกตบหน้าครั้งใหญ่อีกครา
ยังเอ่ยถ้อยคำเย้ยหยันไม่ทันจบก็ถูกตบหน้าจนต้องหุบปากกันหมด
ทุกคนต่างรู้สึกปวดร้าว ดวงตาแฝงความริษยา มองดูกลุ่มคนทำงานสาละวนอยู่ภายในห้องเจียงเสวี่ยหนิงตาปริบ ๆ
ฝั่ายเจียงเสวี่ยหนิงเองคาดเดาได้อยู่แล้วว่าหากเหล่าคุณหนูมารวมตัวกัน ย่อมไม่มีวันพูดถึงนางในทางที่ดีแน่นอน อย่างไรก็ดี การที่เยี่ยนหลินขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับตน และจวนหย่งอี้โหวกำลังจะเกิดเรื่อง ทุกสิ่งล้วนอยู่ในการคาดการณ์ของนางทั้งสิ้น อีกทั้งใช่ว่าชาติก่อนจะไม่เคยเจอสถานการณ์ที่ย่ำแย่ยิ่งกว่านี้ เมื่อเทียบกับความวิตกหวาดหวั่นยามต้องเผชิญหน้าสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรกในชาติก่อนแล้วนางก็ปราศจากอาการต
