ื่นตระหนก มีความสุขุมเยือกเย็นต่อการเปลี่ยนแปลงมากกว่าเดิมหลายส่วน
ชาติก่อนไม่มีเยี่ยนหลิน นางเข้าหาเสิ่นเจี้ย
ชาตินี้ไม่มีเยี่ยนหลิน แต่ยังมีเสิ่นจื่ออี
นางไม่รู้ว่าตนเองมีวาสนากับเชื้อพระวงศ์ลึกซึ้งมากขนาดนี้ได้อย่างไร แต่จะให้สลัดทิ้งตอนนี้ก็ยากเย็น จึงยอมรับความชื่นชอบนี้อย่างเปิดเผย จดจำเอาไว้ในใจ
เหล่าชาววังกำลังจัดแจงสิ่งต่าง ๆ ภายในห้อง นางนั่งมองด้วยความเบื่อหน่ายอยู่ด้านข้างเป็นผลให้ชาววังกลุ่มนั้นกระสับกระส่าย เจียงเสวี่ยหนิงเลยเดินออกจากห้องตน สาวเท้าออกมานอกเรือนหยางจื่อ
เดินไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็มองเห็นกระเบื้องเคลือบอันเรืองรองของตำหนักคุนหนิง
นางพลันนึกถึงเจิ้งเปั่าขึ้นมา
การจะมีแค่เสิ่นจื่ออีนับว่ายังไม่พอ คนที่อยู่เบื้องบนย่อมมองไม่เห็นความต่ำช้าโสมมของเบื้องล่าง ดังนั้นหากมีคนระดับล่างอยู่ด้วยก็คงดีไม่น้อย
เพียงแต่ชาติก่อนคนที่ช่วยเขาคือเสิ่นเจี้ยส่วนชาตินี้คนที่ช่วยเขาคือตัวนาง ไม่รู้ว่าเจิ้งเปั่าจะยังเลือกกระทำเหมือนชาติที่แล้วหรือไม่
ขณะกำลังใช้ความคิดอยู่นั้นเอง เจียงเสวี่ยหนิงก็หยุดฝีเท้า
นางไม่สะดวกจะเดินต่อไปตามเส้นทางด้านหน้าได้อีกแล้ว
ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงพระสหายร่วมศึกษาที่เข้าวังมาใหม่ อีกทั้งบัดนี้ยังเกิดเรื่องนั้นที่ตำหนักฉือหนิงอีก ทุกคนในวังยามเดินเหินล้วนก้มหน้าก้มตา หากนางเดินเตร่ไปทั่วจนเกิดเรื่องขึ้นมา ไม่ว่าใครก็ช่วยนางไม่ได้
ด้วยเหตุนี้จึงหม
