ุนกายคิดจะเดินย้อนกลับไป
นึกไม่ถึงว่าเพิ่งจะหมุนกายก็มองเห็นคนในชุดขันทีสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาจากทางตำหนักคุนหนิง คนผู้นี้ยามยืนรูปร่างสูงมาก ผิวพรรณขาวสะอาด คิ้วและดวงตาหมดจด แม้บาดแผลบนใบหน้าจะยังไม่หายดีอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าตอนถูกลงทัณฑ์ไม่น้อยแล้ว
เจียงเสวี่ยหนิงมองแวบเดียวก็จำได้
แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เจิ้งเปั่าก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “เจิ้งเปั่าคารวะคุณหนูรองเจียง เมื่อวานต้องขอบพระคุณคุณหนูที่เอ่ยปากช่วยเหลือขอรับ”
เขาน่าจะเข้าวังตั้งแต่อายุยังไม่มาก ดังนั้นเส้นเสียงจึงค่อนข้างบางและอ่อนโยน ยามเห็นเจียงเสวี่ยหนิงประกายตาเขาก็วูบไหวเล็กน้อยดวงตาทั้งคู่ประหนึ่งทะเลสาบซึ่งถูกแสงตะวันฤดูวสันต์สาดส่องจนหิมะหลอมละลาย
เจียงเสวี่ยหนิงรู้ว่าคนผู้นี้ละเอียดรอบคอบ
ชาติก่อนเขานับได้ว่าเป็นแขนซ้ายและขวาของเสิ่นเจี้ยเลยทีเดียว ไม่ว่ารายละเอียดปลีกย่อยใดที่เสิ่นเจี้ยคิดได้ เขาก็คิดได้เช่นกันหากเสิ่นเจี้ยตกหล่น แค่ถามเขาก็จะรู้ได้ทันทีทว่ากลับเป็นคนที่ไม่เคยเปิดเผยความสามารถต่อหน้าผู้อื่น เพียงทำงานอย่างเงียบ ๆ
ด้วยเหตุนี้น้อยคนนักจึงจะสังเกตเห็นเขา
กว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะรู้ว่าเสิ่นเจี้ยเชื่อใจผู้ใดมากที่สุดก็ตอนที่นางขึ้นเป็นฮองเฮาแล้ว ทั้งยังเคยเห็นการตัดสินใจของเจิ้งเปั่ามาก่อน ทำให้รู้ว่าภายใต้เปลือกนอกอันอ่อนโยนของคนผู้นี้มีเลือดลมอันร้อนระอุและแข็งกร้าวมากเพียงใดเรื่องใดที่เขาตัดสินใจไป
