ยนเซิง ขอให้เซี่ยเซียนเซิงช่วยดูแลนางเพิ่มอีกสักหน่อย
ทว่าบัดนี้…
เป็นเขาเองที่ดึงตัวหนิงหนิงเข้าสู่สนามรบอันโหดร้าย วันเวลาต่อจากนี้เขาอาจไม่สามารถปกปั้องนางได้อีกแล้ว
เยี่ยนหลินเห็นพิณคันนี้ก็รู้สึกทรมานใจ แต่ครั้นได้ยินสิ่งที่เซี่ยเวยบอกก็ดีใจขึ้นมาบ้าง ยากจะจำแนกได้ว่ารสชาติที่แผ่ซ่านบนลิ้นคือรสหวานหรือรสขมไปชั่วขณะ เขาหัวเราะเสียงเบาพลางตอบว่า “หากเบาใจได้โดยง่ายเช่นนี้ก็ดีสิขอรับ”
เขาเดินเข้าไปขนย้ายไม้สองชิ้นที่ว่า
เซี่ยเวยมองแผ่นหลังซึ่งดูค่อนข้างหม่นหมองของเด็กหนุ่ม ก่อนจะหลุบเปลือกตาลง ทว่าดวงตากลับสาดประกายหรุบหรู่เล็กน้อยหลังจากผ่านไปเนิ่นนาน เมื่อเอ่ยปากอีกครั้งก็กลับมามีท่าทีปกติ “ตอนฟังราชกิจเช้าวันนี้ไม่เห็นบิดาของเจ้า ได้ยินว่าล้มปั่วย คงไม่เป็นอะไรมากใช่หรือไม่?”
——————–1. จวี่ เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง มีถิ่นกำเนิดในประเทศเกาหลี ญี่ปุั่น ทางตะวันออกของจีน และไต้หวัน
บทที่ 56 เจตนาไม่บริสุทธิ์ (2)เยี่ยนหลินสัมผัสถึงความรู้สึกแปลกประหลาดได้อีกครา แต่ก็ยังตอบกลับไปว่า“หลายวันก่อนฝนตก ท่านพ่อดื่มไปไม่น้อยบาดแผลเก่าซึ่งเหลือจากยามออกศึกในสมัยก่อนจึงกำเริบ เจ็บตรงบาดแผลอยู่บ้าง เลยไม่ได้ร่วมออกว่าราชการเช้าเท่านั้นเอง ไม่ได้เป็นอะไรมากมายขอรับ”
เซี่ยเวยผงกศีรษะ “ซื่อจื่อมีเรื่องในใจ”
เยี่ยนหลินใจกระตุกวูบนิด ๆ แต่กระนั้นกลับเดาไม่ถูกว่าอีกฝั่ายหมาย ความว่าอย่างไร
เซี่ยเวยย
