งยิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก
บทที่ 37 แม่พระ (2)เจียงเสวี่ยหนิงจึงสั่งให้ถังเอ๋อร์และเหลียนเอ๋อร์ออกไปก่อน จากนั้นก็แสร้งพูดด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ดูข้าสิ มัวแต่สนใจบาดแผลของเจ้า ลืมไปเลยว่ากำลังคุยธุระกันอยู่ ตอนนี้เจ้ามีเงินอยู่ในมือจำนวนไม่น้อย พอจะฝืนเป็นแม่ค้าเจ้าไม่ใหญ่ไม่เล็กได้ผู้หนึ่งแล้ว ข้าได้ยินคนเขาเล่าว่าช่วงหนึ่งเดือนกว่ามานี้มีเจ้าของนาเกลือมาจากมณฑลซื่อชวนคล้ายจะแซ่เหริน ชื่อว่าเหรินเหวยจื้อ ออกเดินทางรอนแรมเบื้องนอกอยู่เสมอเพราะคิดมาตลอดว่าจะหาเงินสักก้อนกลับไปขยับขยายนาเกลือของครอบครัว คนจำนวนมากรู้กันว่านาเกลือของครอบครัวพวกเขาดำเนินกิจการมาแล้วร้อยกว่าปี ใต้ดินปราศจากน้ำเกลือบาดาลที่จะใช้ทำเกลือมาตั้งนานนมแล้ว ดังนั้นต่อให้เถ้าแก่น้อยเหรินบอกว่ายินดีจะแบ่งเงินปันผลจากนาเกลือตามสัดส่วนที่คนได้ออกเงินลงทุนไป แต่ก็ไม่มีใครยินดีจะลงทุนด้วย เพียงแต่เถ้าแก่น้อยเหรินเพิ่งบอกว่าเขาคิดค้นเครื่องมือชนิดใหม่ได้อย่างหนึ่ง ทำให้ขุดนาเกลือลงไปได้ลึกขึ้น…”
นาเกลือที่มีชื่อเสียงของราชวงศ์ต้าเฉียนล้วนอยู่ทางใต้
แต่เขตจื้อหลิวจิ่งของมณฑลซื่อชวนเป็นข้อยกเว้น
นอกจากพื้นที่ริมทะเลแล้วที่นี่ก็ถือเป็นเขตนาเกลือที่ใหญ่มากที่สุด
ขอเพียงคนขุดบ่อลงไปไม่ว่าจะจากที่ใดก็ตามเป็นต้องมีน้ำเกลือบาดาลล้นทะลัก นอกจากนี้ใต้ดินของดินแดนซื่อชวนส่วนมากจะมีไอความร้อนหลังสูบน้ำเกลือออกมาจากใต้ดินก็จะเอาหม้อ
