“วันนี้คนมากไม่สะดวก วันหน้าข้าค่อยตามเจ้ามาเล่นสนุกด้วยนะ”
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้ยินว่าเซียวซูบอกอะไรนางกันแน่ แต่แอบบังเกิดความรู้สึกกระวนกระวายในใจหลายส่วน ต้องรู้ไว้ว่าชาติก่อนนางไม่ถูกกับเซียวซู โดยพื้นฐานแล้วทั้งสองอายุเท่ากัน นางแต่งงานกับเสิ่นเจี้ยตั้งแต่ตอนเขาเป็นหลินจืออ๋อง ครั้นเสิ่นเจี้ยขึ้นครองราชย์นางก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาอย่างราบรื่น ส่วนเซียวซูเข้าวังมาทีหลังโดยพึ่งความสูงส่งของจวนเฉิงกั๋วกงซึ่งเป็นตระกูลเดิมของเสิ่นเจี้ย เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ไม่นานนักจึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นหวงกุ้ยเฟยและได้รับหน้าที่ให้คอยช่วยกำกับดูแลวังหลังถึงแม้จะถือกำเนิดในตระกูลเซียว แต่จุดจบสุดท้ายกลับไม่ดี
ทว่ายามนี้เซียวซูยังอยู่ ซ้ำยังทำให้เจียงเสวี่ยหนิงอดหวาดกลัวเล็กน้อยไม่ได้
นางตอบเสิ่นจื่ออีด้วยความเคารพนบนอบว่า“เพคะ” แต่เพียงผงกศีรษะอย่างเรียบเฉยให้เซียวซูเท่านั้น…
นางจะไม่ขอข้องเกี่ยวกับคนตระกูลเซียวโดยเด็ดขาด
ภายภาคหน้ายามเซี่ยเวยเข่นฆ่าสังหารคนน่ะไม่แม้แต่จะกะพริบตาเสียด้วยซ้ำ
เซียวซูเติบโตภายในตระกูลใหญ่เช่นจวนกั๋วกงมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ได้เห็นและเรียนรู้เหนือล้ำกว่าสตรีธรรมดาทั่วไปมาก เพียงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยของเจียงเสวี่ยหนิงก็ยังสัมผัสความเย็นชาที่มีต่อตนได้อย่างง่ายดาย
น่าสนใจจริง ๆ
เซียวซูไม่ได้แสดงออกอะไรเช่นกัน เพียงมองเจียงเสวี่ยหนิงอย่างแฝงความนัยลึก
