ังก้มหน้าและกดศีรษะต่ำตลอดเวลา
——————–1. กระดาษเซวียน เป็นกระดาษทำมือชนิดหนึ่งทำจากฟางข้าวและเปลือกไม้จันทน์ผิวสัมผัสอ่อนนุ่มดูดซับน้ำและน้ำหมึกได้ดีเหมาะสำหรับวาดภาพและเขียนอักษรมากที่สุด2. เปินกงจู่ เป็นคำแทนตัวขององค์หญิง3. หวงกุ้ยเฟย เป็นตำแหน่งพระมเหสีรองซึ่งมีอำนาจปกครองวังหลังรองจากฮองเฮา
บทที่ 14 เสิ่นจื่ออี (2)น่าแปลกนัก
นางเคยชินกับการถูกผู้อื่นจ้องมองตั้งแต่อยู่ในวังหลวง ถึงแม้ยามนี้นางจะรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงกลางดวงใจก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ เพียงเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “พวกเจ้าวาดภาพต่อไปก็ได้”
ทุกคนตกใจสายตาที่นางตวัดมองมา รีบเก็บสายตากลับอย่างรวดเร็ว
เมื่อองค์หญิงเอ่ยปากแล้ว พวกนางก็ไม่กล้าโต้แย้งฉะนั้นทุกคนจึงกลับไปยังตำแหน่งเดิมของตนผู้ที่วาดภาพก็วาดภาพไป ผู้ที่แต่งกลอนก็แต่งกลอนไป
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย นางถอยเท้ากลับ และกำลังจะแสร้งต่อไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่นี่
แต่นางยังไม่ทันได้นั่ง เสิ่นจื่ออีก็เดินมุ่งมายืนตรงหน้านางเสียแล้ว “เจ้าคือเจียงเสวี่ยหนิงเช่นนั้นหรือ? เงยหน้าขึ้นมาสิ”
“…”ไม่รู้จริง ๆ ว่าแม่บรรพชนน้อยผู้นี้สังเกตเห็นนางได้อย่างไร
บัดนี้เจียงเสวี่ยหนิงไม่ใช่ฮองเฮา เมื่อเทียบกับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เช่นอีกฝั่ายแล้วตนก็เป็นแค่คุณหนูตระกูลขุนนางใหญ่ธรรมดา ๆ ผู้หนึ่งความต่างชั้นของสถานะย่อมเห็นกันอยู่ นางไม่กล้าขัดคำสั่ง เงยหน้าอย่างว่าง่าย
ทั
