่าผู้อื่น
จากการกวาดสายตามองเมื่อครู่ เงาร่างที่ก้มหน้าอยู่เพียงผู้เดียวสะดุดตานางอย่างจัง เมื่อเดินเข้ามาจึงเรียกให้อีกฝั่ายเงยหน้าให้ดูสักครั้ง เป็นคุณหนูรองเจียงดังที่คิดจริงเสียด้วย พิลาสลักษณ์ไร้ผู้ใดเปรียบ คล้ายเย็นชาแต่ก็คล้ายไม่เย็นชาคล้ายงามยวนเย้าแต่ก็ไม่ใช่ ทำให้คนยากจะลืมเลือนตั้งแต่แรกเห็น
ส่วนเจียงเสวี่ยหนิงกลับร้องโอดโอยในใจว่า‘นี่มันกรรมเวรอะไรกัน’ ฟังจากความหมายของเสิ่นจื่ออีคล้ายมาดูนางเพราะเยี่ยนหลิน เช่นนั้นต่อให้นางไม่อยากเจอก็เลี่ยงไม่ได้แล้วชะตาชีวิตในอนาคตขององค์หญิงใหญ่เล่อหยางผู้นี้ นางรู้กระจ่างแจ้งดี
หลังจากจวนหย่งอี้โหวซึ่งแต่เดิมกุมอำนาจทางการทหารถูกเนรเทศเพราะไปพัวพันกับคดีเก่าของผิงหนานอ๋อง ผ่านไปไม่ถึงสองเดือน ชนเผ่าต๋าต๋า[1]ทางเหนือก็เกิดเหตุวุ่นวาย เจ้าผู้ปกครองคนใหม่ขึ้นครองอำนาจ คิดจะสู่ขอองค์หญิงจากต้าเฉียนเป็นพระชายา อีกทั้งฮ่องเต้ไม่อยากใช้งานจวนหย่งอี้โหว ดังนั้นจึงส่งองค์หญิงใหญ่เล่อหยางไปอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี
สี่ปีต่อมา หลังจากต๋าต๋าฝึกฝนและพัฒนากองกำลังจนเสร็จสิ้นก็ยกทัพมารุกรานทันทีส่วนราชสำนักก็ได้รับเพียงโลงศพขององค์หญิงกลับคืนมา
ฮ่องเต้ในยามนั้นเปลี่ยนเป็นเสิ่นเจี้ยแล้ว
ด้วยความเศร้าโศก เขารื้อคดีที่เสิ่นหลางคาดโทษจวนหย่งอี้โหวในสมัยนั้นขึ้นมาใหม่ ทวงความเป็นธรรมให้จวนหย่งอี้โหวโดยใช้งานเยี่ยนหลินซึ่งถูกเนรเทศไปถึงสี่ปี ใน
