บเสิบสาน เมื่อวานลูกปรึกษากับเยี่ยนหลินขณะออกไปข้างนอก เยี่ยนหลินจึงสอนวิธีจัดการพวกนางแก่ลูกวิธีหนึ่ง ดังนั้นพอกลับมาเลยเกิดเรื่องราวในวันนี้ขึ้น หากพลั้งเผลอทำให้ท่านแม่ตื่นตระหนกเป็นกังวล ก็นับว่าเป็นความผิดของลูกแล้วเจ้าค่ะ”
ผู้อื่นยามเอ่ยถึงเยี่ยนหลินจะต้องเรียกขานว่า‘ท่านโหวน้อย’ หรือไม่ ก็ ‘เยี่ยนซื่อจื่อ’ แม้แต่เจียงปั๋อโหยวกับเมิ่งซื่อเองก็ปราศจากข้อยกเว้นเนื่องด้วยจวนหย่งอี้โหวมีอำนาจยิ่งใหญ่ ทั้งยังกุมอำนาจทางทหารเอาไว้อีก ได้รับความโปรดปรานจากฝั่าบาทยิ่งนัก ใช่ว่าใครที่ไหนจะเอ่ยถึงโดยไม่ให้เกียรติได้
แต่เจียงเสวี่ยหนิงกลับถือดีนัก
อ้าปากหุบปากก็เอ่ยนามโดยตรง เห็นชัดว่าเยี่ยนหลินตามใจนางมากเพียงใด
เมิ่งซื่อได้ยินแล้วหัวคิ้วก็ขมวดลึกเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยชาติกำเนิดของเยี่ยนหลินถือว่าเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง นอกจากบุตรหลานตระกูลเซียวที่จวนเฉิงกั๋วกง[1] แล้วก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยนามเขา นี่ถือเป็นการกระทำอันอุกอาจและบังอาจเลยทีเดียว
ช่วงที่เพิ่งรับตัวลูกหนิงกลับมา เด็กคนนี้ยังพอจะเชื่อฟังอยู่บ้าง ทว่าเมื่อได้รู้จักเยี่ยนหลินวัน ๆ เด็กคนนี้ก็เอาแต่แต่งกายปลอมตัวเป็นบุรุษ อ้างว่าเป็น ‘คุณชายแห่งจวนตระกูลเจียง’ออกไปทำตัวเกกมะเหรกเกเร แถมยังต้องให้คนทั้งจวนช่วยปกปิดให้อีกด้วย!
เมิ่งซื่อรู้สึกว่าควรต้องตักเตือนกันสักหน่อยแล้ว “ที่ผ่านมาการที่เจ้าออกไปข้างนอกกับเยี่ยนซื่อจื่อนั้นนั
