ก็รู้สึกมั่นใจ
สายตาที่เขามองคนนั้นแม่นยำมาก ตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มติดต่อกับเฝ่ยไป๋ลู่ ชายชราก็รู้ว่าเธอไม่ใช่สัตว์ที่ไม่อยู่ในบ่อนาน*[1]
บัดนี้ลูกชายของเขากำลังลำบาก สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเชื่อมั่นในตัวเฝ่ยไป๋ลู่
อาจารย์หนิงหยิบธูปออกมาจุด แต่ธูปก็ดับลงอย่างรวดเร็วเพราะลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง
อาจารย์หนิงขมวดคิ้ว เดินไปข้างหน้าต่าง
หน้าต่างที่เดิมทีโจวลี่ลี่ทำยังไงก็ปิดไม่ได้ เขาปิดลงได้ภายในไม่กี่ครั้ง
โจวลี่ลี่พึมพำ “ทำไมฉันถึงปิดไม่ได้ล่ะ? หรือว่าฉันออกแรงน้อยไป?”
เฝ่ยไป๋ลู่ที่กำลังควบคุมพลังปราณจากกลางฝ่ามือ มองไปที่คนทั้งคู่นิ่ง ๆ ไม่ยิ้มหรือพูดอะไร
ถ้าหากว่าเธอไม่หยุด ต่อให้อาจารย์หนิงฝึกไปอีกสิบปีก็ปิดหน้าต่างไม่ได้
กระแสพลังชีวิตในห้องผู้ป่วยเปลี่ยนเป็นช้าลง อาจารย์หนิงจุดธูปอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ถูกลมพัดดับแล้ว
สีหน้าของเขาผ่อนคลายอย่างมาก “รอจนธูปไหม้หมดแล้ว ก็เริ่มดำเนินการได้เลย”
ผู้เฒ่าหลินส่งเสียง “อ้อ” อย่างไร้อารมณ์ ไม่ถามด้วยซ้ำว่าดำเนินการอะไร
อาจารย์หนิงก็ไม่สนใจเช่นกัน
กลิ่นธูปดอกฟุ้งทะลักออกมา ทั้งยาวนานและคลุ้งกระจาย มันค่อย ๆ ขับไล่สิ่งเจือปนต่าง ๆ ในอากาศและอากาศธาตุ ดมไปนาน ๆ จะมีแรงกระตุ้นบางอย่างซึ่งทำให้ง่วงนอน
ผู้เฒ่าหลินอายุมากแล้ว มีพลังหยางอ่อนที่สุดในบรรดาคนทั้งสี่ เขาจึงรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อยและล้มลงไปก่อนที่จะได้พูดอะไรกับเฝ่ยไป๋ลู่
โจวลี
