่ลี่เองก็หาวเช่นกัน เธอบ่นพึมพำว่าง่วงนอนมาก จากนั้นก็ล้มลงบนพื้น ผล็อยหลับไป ถึงขั้นกรนเบา ๆ ออกมาแล้ว
สามคนล้มลงไปสอง
อาจารย์หนิงเหลือบมองพวกเขา และอดทนรอให้เฝ่ยไป๋ลู่ที่ยังตื่นตัวล้มลงไปในที่สุด
แสงสว่างในความมืดส่องประกายในดวงตาดำขลับของเฝ่ยไป๋ลู่
ดวงตาของเธอฉงนงงงวย สีหน้าหญิงสาวบ่งบอกว่าเปลือกตาหนักมาก
ไม่นานนักอาจารย์หนิงก็สมปรารถนาเมื่อตาทั้งสองข้างของเฝ่ยไป๋ลู่ปิดลงแล้วหลับไป
อาจารย์หนิงเดินเข้าไปสำรวจดู น้ำเสียงมีความยินดีอย่างเปี่ยมล้น “โชคดีที่คนคนนี้คือเด็กน้อย ถ้าคนที่มาคือนักพรตเต๋าชรา ภารกิจครั้งนี้คงทำไม่สำเร็จแล้ว”
เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เขาคุกเข่าลงบนพื้นอย่างเคารพบูชา วางรูปปั้นปิดทองไว้เหนือกระถางธูป เป็นรูปปั้นเทพเจ้าที่มีฐานเป็นกลีบบัวคู่
จากนั้นเขาก็หยิบธูปหนาเท่ากับหัวแม่มือออกมาอย่างระมัดระวังแล้วจุด ก่อนจะวางลงในกระถางธูปรูปสัตว์มงคล
“เต๋าเรียนรู้จากใจ หัวใจส่งผ่านธูป ธูปเผาไหม้ในเตาหยก หัวใจถูกเก็บไว้ต่อหน้าองค์จักรพรรดิ เทพที่แท้จริงจ้องมองลงมา ธงของผู้เป็นอมตะเข้าใจแท่นบูชา คำอธิษฐานของศิษย์ ตรงสู่เก้าสวรรค์” เขาพึมพำกับตัวเอง ทันใด ราวว่าเขาเชื่อมต่อกับธูป กลิ่นหอมฟุ้งของธูปพลันกระจายรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เฝ่ยไป๋ลู่ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าอาจารย์หนิงกำลังท่อง ‘มนต์บูชาธูป’[2] แต่ธูปที่เขาจุดกลับแปลกมาก
เพียงสูดหายใจไม่กี่ครั้ง เธอก็ร
