ู้สึกเวียนหัว
นี่ไม่ใช่กลิ่นหอมทั่วไป!
เฝ่ยไป๋ลู่กัดปลายลิ้น กลั้นลมหายใจ ไม่กล้าสูดกลิ่นหอมเข้าไป เธอลืมตาขึ้นเงียบ ๆ
เมื่อเห็นการกระทำของอาจารย์หนิงอย่างชัดเจนแล้ว ดวงตาที่สงบนิ่งราวกับน้ำก็พลันหดตัว ราวกับถูกคลื่นโหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง
ครั้นเธอก็เห็นอาจารย์หนิงหยุดท่องคาถา เขายืดตัวขึ้น ร่างกายแข็งทื่อเล็กน้อย จากนั้นเขาหยิบขวดหยกออกมา ดูซับพลังงานหมอกสีขาวที่ลอยออกมาจากตัวหลินเจี้ยนลี่
นั่นคือหนึ่งในเจ็ดวิญญาณที่เหลืออยู่ของหลินเจี้ยนลี่!
ความคิดนี้ฉายวาบขึ้นมาในสมองของเฝ่ยไป๋ลู่
อาจารย์หนิงคนนี้กำลังล่อลวงวิญญาณ?
ไม่ใช่!
อาจารย์หนิงโดนวิญญาณเข้าสิง!
เฝ่ยไป๋ลู่สังเกตเห็นว่าการเคลื่อนไหวของอาจารย์หนิงทั้งอืดอาดและไม่ต่อเนื่อง เธอตกใจมาก ใครกันที่อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายทั้งหมดนี้?
ทุกความคิดที่เป็นไปได้แวบผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว เฝ่ยไป๋ลู่ไม่สนใจแล้วว่าตัวตนของตัวเองจะถูกเปิดเผยหรือไม่ เธอถือยันต์พุ่งเข้าหาอาจารย์หนิงด้วยความโกรธทันที
‘อาจารย์หนิง’ หลบไปด้านข้าง ตอนนี้ขวดหยกในมือของเขาได้ดูดวิญญาณทั้งหมดของหลินเจี้ยนลี่จนเกลี้ยงแล้ว
“สาวน้อย เธอลงมือช้าไปนะ” เสียงของเขาหยาบกระด้าง ไม่ใช่เสียงของอาจารย์หนิงเลย นี่ยิ่งทำให้เฝ่ยไป๋ลู่เชื่อว่ามีวิญญาณเข้าสิงเขาอยู่
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่พูดอะไร มือที่ยื่นออกมาจากกระเป๋าสะบัดยันต์คลุมนภาออกไป
ยันต์เหล่านี้มีพลังสังหารไม่รุนแรง แต่มันจะคอยเกี่ย
