วรัดซึ่งน่ารำคาญมาก ‘อาจารย์หนิง’ ขมวดคิ้ว แล้วค่อย ๆ หลบออกไป
“นักพรตเต๋าเฒ่า แกถูกหลอกแล้ว!” เฝ่ยไป๋ลู่กำลังรอให้เขาซ่อนตัว!
เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตา เธออาศัยความไม่ยืดหยุ่นทางกายภาพและความประมาทต่อศัตรูของ ‘อาจารย์หนิง ‘ ดีดตัวขึ้นไปในอากาศ เข้าใกล้ตัวเขาอย่างรวดเร็ว
‘อาจารย์หนิง’ ได้แต่เฝ้ามองขวดหยกในมือถูกมือสีขาวคู่หนึ่งชิงไป
เขาตกตะลึงไปชั่วครู่ มองฝ่ามือว่างเปล่าโดยไม่ตอบโต้ จากนั้นจึงมองสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง
น้ำเสียงของ ‘อาจารย์หนิง’ แปลกประหลาด “วิชาลัดสุญญะ…เหมือนว่าแกจะเป็นคนที่ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส…”
ทันใดนั้นธูปพลันดับลง ร่างของอาจารย์หนิงล้มลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง
ตอนนี้นักพรตเต๋าเฒ่าที่สิงร่างหายไปแล้ว!
เฝ่ยไป๋ลู่หน้านิ่วคิ้วขมวด คำพูดสุดท้ายที่นักพรตเต๋าเฒ่าทิ้งไว้ ทำให้เธอนึกถึงชายเสื้อคลุมดำที่เธอเจอที่ภูเขาไท่ซานอย่างอธิบายไม่ถูก
พวกเขาเป็นพวกเดียวกัน!
อาจารย์หนิงร้องครวญคราง พอลืมตาขึ้นก็เห็นเฝ่ยไป๋ลู่กำลังมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
ให้ตายเถอะ ต้องมีบางอย่างผิดพลาดในภารกิจนี้แน่ ๆ!
เขากลอกตา ซ่อนความรู้สึกผิดและความกระวนกระวายเอาไว้อย่างรวดเร็ว เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ แล้วถามอย่างสับสนว่า “สหายน้อย เกิดอะไรขึ้นกับฉันงั้นเหรอ?”
“เลิกเสแสร้งได้แล้ว ใครให้ธูปลวงวิญญาณนี้กับคุณ? คนคนนั้นติดต่อคุณได้ยังไง?” เฝ่ยไป๋ลู่ชี้ไปยังธูปหอมที่ดับไปแล้วบนกระถาง
นี่คือธูปลวงวิญญาณ สามารถ
