วกเขากังวลว่าการเพิ่มเงินมากเกินไปจะทำให้บรรดานักสืบต่างสงสัยและหวาดกลัว แถมยังจะตกเป็นเปั้าความสนใจจากกรมตำรวจหรือหน่วยพิเศษของทางการด้วย
สำหรับนักสืบเอกชนตามปรกติ ภารกิจมูลค่าห้าสิบปอนด์ก็นับว่าล่อตาล่อใจมากพอแล้ว โดยต้องไม่ลืมว่า ในสมัยก่อนไคลน์เคยใช้เงินเพียงเจ็ดปอนด์เพื่อจ้างให้นักสืบเอกชนเฮนรีตามหาเบาะแสของปล่องไฟสีแดงรอบเมืองทิงเก็นและรอบนอก“ยังไม่หมดแค่นั้น ครอบครัวไวท์ได้มอบเงินให้คุณเพิ่มจำนวนหนึ่ง พวกเขาแจ้งว่าเป็นค่าเดินทางของวันก่อน” ด้วยสีหน้าค่อนข้างประหลาดใจ สจ๊วตล้างหยิบธนบัตร 5 ปอนด์หกใบและธนบัตร 1 ปอนด์อีกหนึ่งใบไคลน์เอื้อมแขนไปหยิบ พลางตรวจสอบความถูกต้องและไม่อธิบายว่าค่าเดินทางเหล่านี้เป็นมาอย่างไรสจ๊วตไม่ซักถามมากความ เพียงกล่าวด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง“ถ้าไม่นับมิสเตอร์สแตนธอน ผมไม่เคยเห็นนักสืบคนใดเก่งเท่าคุณมาก่อน คุณผันตัวมาเป็นนักสืบกลางคัน หรือว่าศึกษาภายใต้คำแนะนำของยอดนักสืบมานานแล้ว?”
ยอดนักสืบอาจารย์ของเรา? ก็นับว่ามีอยู่หลายคน ทั้งเชอร์ล็อก·โฮมส์ แอร์กูล·ปัวโรต์ เด็กประถมตลอดกาล* และเด็กหนุ่มผู้ชอบใช้ชื่อเสียงของปูั่เป็นเดิมพัน… ไคลน์รำพันชายหนุ่มครุ่นคิดก่อนจะมอบคำตอบ“ผมมาจากแคว้นเลียบทะเล และเคยประกอบหลายอาชีพก่อนจะมาเป็นนักสืบ”“กะแล้วเชียว ถึงได้มีความรู้และประสบการณ์กว้างขวาง…” สจ๊วตกล่าวด้วยสีหน้าคล้ายกับเริ่มเข้าใจบางสิ่งสหาย ไม่ยอกันเกินไปหน่อยหร
