้มันดันประตูรั้วให้ปิดเข้าที่
ชายหนุ่มก้าวผ่านทางเดินหินเข้าไปยังตัวบ้านซึ่งภายนอกทาสีฟั้าปนเทา สองข้างทางเต็มไปด้วยพืชพรรณลำต้นหงิกงอคล้ายกับปีศาจกำลังจ้องมองจากเงามืดฉากรอบตัวชวนให้นึกถึงหนังสยองขวัญที่เคยดูตอนสมัยยังเด็กไคลน์หายใจน้อยลง เร่งฝีเท้าให้มากขึ้น รีบมุ่งหน้าเข้าไปในตัวบ้านแต่หลังจากเดินต่อไปเพียงไม่กี่ก้าว มีบางสิ่งสัมผัสโดนหัวไหล่มัน ความรู้สึกคล้ายกับฝั่ามือใครสักคนตึกตัก! ตึกตัก!หัวใจไคลน์พลันเต้นระรัวผิดจังหวะ มันรีบยกมือขวาเล็งปืนลูกโม่ไปทางด้านข้างตามสัญชาตญาณท่ามกลางแสงสลัว สิ่งที่เห็นมีเพียงกิ่งไม้โยกเอนซึ่งใกล้หักเต็มที่มันเซ่อซ่าเดินชนกิ่งไม้“หลอนไปเองหรอกหรือ…?”
มุมปากมันกระตุกเบาๆ ไม้ค้ำถูกเหวี่ยงกระแทกกิ่งไม้จนหักร่วงขณะเดินตรงไปต่อ เสียงร่ำไห้โหยหวนดังแว่วข้างหูพร้อมกับ ‘เงาดำ’ โปร่งแสงรูปทรงคล้ายมนุษย์ปรากฏเบื้องหน้าเมื่อ ‘พวกมัน’ สัมผัสถึงเนื้อหนังและลมหายใจอบอุ่นเพียงพริบตา ‘เงาดำ’ ปริมาณมหาศาลจากทุกทิศทาง พลันหลั่งไหลล้อมตัวไคลน์โดยมิได้นัดหมายหัวใจไคลน์หล่นไปอยู่ตาตุ่ม มันรีบสับเท้าวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างลนลานไม่เหลียวหลังนี่น่ะหรือ คำที่หัวหน้าหมายถึง…‘เคยชินกับบรรยากาศจริง’วิญญาณเหล่านี้น่ากลัวกว่าเมื่อครั้งตนทำภารกิจช่วยเหลือเดอไวล์หลายเท่า วิญญาณอาฆาตของบรรดาเด็กสาว อ่อนโยนมากกว่าเงาดำหน้าบ้านเมื่อครู่มาก และหากไม่ได้เข้าใจผิดไปเฮลี่ย์·วอล์คเกอร์ใ
