้นมากแล้ว”
ไคลน์ยิ้มแห้ง มันอับอายเล็กน้อยที่ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากน้องสาวตัวเล็กๆ ไคลน์รีบยืนตัวตรงและเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยสีหน้าเฉยเมยเมื่อเห็นพี่ชายเดินได้ตามปรกติ เมลิสซ่าขมวดคิ้วและพึมพำแก้มปั่อง“ในพักหลัง ไคลน์ชักจะมารยาเก่งขึ้นทุกวัน ไอเราก็หลงนึกเป็นห่วง”ภายในห้องน้ำ หลังจากมันปิดประตู สีหน้าของไคลน์พลันบิดเบี้ยวอย่างทุกข์ทรมานด้วยท่าทางเจ็บปวดการฝืนเก๊กเดินเมื่อครู่ทำให้อาการแย่ลงแฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก!ไคลน์หายใจเหนื่อยหอบ ร่างกายสั่นเทา มันยืนค้างเช่นนั้นราวเจ็ดถึงแปดวินาที่หลังจากอาบเสร็จ ชายหนุ่มฝืนลากสังขารเดินลงไปชั้นล่างอย่างยากลำบาก ทานอาหารเช้าร่วมกับสองพี่น้อง
เมื่อเมลิสซ่าและเบ็นสันแยกย้ายออกไปเรียนและทำงานไคลน์นั่งพักเช่นนั้นจนความเจ็บปวดเริ่มบรรเทามันไม่รีรอที่จะทำตามเปั้าหมายเดิม ไคลน์สวมหมวกทรงกึ่งสูงและเดินออกไปรอที่ปั้ายรถม้าสาธารณะด้วยย่างก้าวไม่รีบเร่ง…ในฤดูร้อน บรรยากาศของมหาวิทยาลัยโฮอี้เป็นไปอย่างร่มรื่น แสงแดดส่องกระทบต้นไม้ใหญ่จนเกิดเงาดำบนถนน พืชพรรณนานาชนิดสองข้างทางกำลังเบ่งบานงดงามหลังจากเดินเลียบแม่น้ำ ไคลน์หักเลี้ยวเข้าสู่คณะประวัติศาสตร์ มันพบอาคารสูงสามชั้นลักษณะค่อนข้างเก่า ที่นี่คือสำนักงานของอาจารย์ที่ปรึกษาสมัยเรียน ศาสตราจารย์ที่ปรึกษาไคลน์ เคว็นติน·โคเฮ็นมันเคาะประตูและบิดเปิดออก ขณะเดินเข้าไป ไคลน์พลันตะลึงงันเมื่อเหลือบเห็นบุรุษที่นั่งห
