นเหลียนซินพยักหน้าหนักแน่น “ฮ่า ๆ ฉันจะตั้งใจอ่านหนังสือเต็มที่ จะต้องสอบติดให้ได้!”“ดีมาก” อันจิ่วเม่ยยิ้มพลางยื่นมือออกไป “งั้นตกลงกันนะ ปีหน้าเราจะเจอกันที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง”หมิ่นเหลียนซินมองมือของอันจิ่วเม่ย ก่อนจะยื่นมือออกไปจับแน่น “ตกลง พวกเราจะได้เจอกันอีกครั้งที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง!”ทั้งสองยิ้มให้กันด้วยความตั้งใจและความหวัง บรรยากาศในห้องที่อบอวลไปด้วยความเศร้าเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่เต็มไปด้วยเป้าหมายและแรงผลักดันใหม่
หลังจากที่หมิ่นเหลียนซินเดินทางออกจากหมู่บ้าน อันจิ่วเม่ยกลับมายืนอยู่ที่ลานบ้านเพียงลำพัง ลมหนาวพัดผ่าน เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีจากฟ้าสดใสเป็นส้มอมแดงของยามเย็นความเงียบสงบในหมู่บ้านที่เคยครึกครื้นด้วยเสียงพูดคุยของเหล่ายุวชนทำให้เธอรู้สึกเหงาขึ้นมาเล็กน้อย“หลี่เจียเฟิ่งสัญญาแล้ว เขาจะต้องกลับมาแน่นอน… ส่วนฉันเองก็ต้องเดินหน้าต่อไปเหมือนกัน” อันจิ่วเม่ยพึมพำเบา ๆ กับตัวเองเธอเดินกลับเข้าห้อง หยิบกล่องเครื่องเขียนออกมาจากลิ้นชักเล็ก ๆ ที่หัวเตียง ในใจรู้ดีว่ามีบางเรื่องที่เธออยากถ่ายทอดถึงคนที่อยู่ห่างไกล เธอจุดตะเกียงน ้ามันให้แสงสว่างอ่อน ๆ ก่อนจะหยิบกระดาษกับปากกาออกมา“หลี่เจียเฟิ่ง…” เธอเขียนชื่อเขาบนหัวจดหมาย คำพูดมากมายไหลบ่าเข้ามาในหัว เธอรู้ดีว่าเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้อ่านมัน แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่งความรู้สึกผ่านตัวอักษร‘เจ
