ียเฟิ่ง… ช่วงนี้หมู่บ้านหนานเทียนเปลี่ยนแปลงไปมาก ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวากว่าเดิม โรงงานทั้งสี่แห่งเริ่มเดินหน้าเต็มกำลังชาวบ้านหลายคนที่เคยทำไร่หรือว่างงานก็มีโอกาสได้ทำงานในโรงงาน ตอนนี้ทุกคนมีรายได้เพิ่มขึ้น เด็ก ๆ ในหมู่บ้านก็มีโอกาสได้เรียนหนังสือมากขึ้น คุณย่าบอกว่าเด็ก ๆ เริ่มพูดถึงความฝันกันแล้ว
เพราะพวกเขามีทางเลือกมากกว่าเมื่อก่อน… ฉันเองก็อดภูมิใจไม่ได้ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงนี้’‘วันนี้เหล่ายุวชนที่มาช่วยงานในหมู่บ้านได้เดินทางกลับไปเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีหน้า หมู่บ้านเลยดูเงียบเหงาลงไปบ้าง แต่ทุกคนดูตั้งใจและมุ่งมั่นมาก ฉันเองก็ตัดสินใจว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกัน ตั้งใจไว้ว่าอยากเรียนด้านการบริหาร เพื่อกลับมาพัฒนาหมู่บ้านให้ดียิ่งขึ้นไปอีก ฉันคิดว่าคุณคงจะภูมิใจในตัวฉันใช่ไหมคะ?’ปลายปากกาหยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่ อันจิ่วเม่ยทอดสายตามองกล่องดนตรีไม้แกะสลักที่วางอยู่เบื้องหน้า ความคิดถึงที่เธอพยายามเก็บซ่อนเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจพลันปะทุขึ้น‘อีกไม่นานก็จะถึงปีใหม่แล้ว ปีนี้ฉันหวังว่าจะได้ฉลองปีใหม่กับคุณ ถึงจะรู้ว่าโอกาสนั้นอาจเป็นไปไม่ได้เลย… แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉันรอคุณเสมอ และไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ขอให้รู้ว่าที่นี่ยังมีบ้านที่อบอุ่นรอคุณกลับมาอยู่เสมอ’อันจิ่วเม่ยวางปากกาลง มองจดหมายตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน เธอพับจดหมายเก็บใส่ซองอย่างประณีต พร้อมหยิ
