บตราประทับของเธอปิดซอง ก่อนจะเก็บมันไว้ในลิ้นชักเพื่อเตรียมส่งจดหมายนี้ไปถึงปลายทาง
แม้ในใจจะรู้ดีว่าอาจไม่ได้รับคำตอบกลับมา แต่เธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ เพราะสำหรับเธอแล้ว การส่งจดหมายแต่ละครั้งเหมือนการส่งกำลังใจและความหวังให้เขา“เจียเฟิ่ง คุณต้องปลอดภัย และกลับมาให้ได้” เธอพึมพำเบา ๆพลางมองไปยังท้องฟ้ายามค ่าคืน ที่ดวงดาวพร่างพรายเต็มท้องฟ้าดวงดาวเหล่านั้นเปรียบเสมือนความหวังที่เธอไม่เคยปล่อยให้ดับลง แม้จะมีเพียงเธอที่มองหา แต่เธอก็พร้อมจะรออย่างอดทนเพราะบ้านหลังนี้… จะไม่มีวันสมบูรณ์ หากไม่มีเขากลับมาอยู่เคียงข้างเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ ทอแสงลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง อันจิ่วเม่ยลุกขึ้นจากเตียงด้วยความสดชื่น หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย เธอเริ่มเตรียมตัวออกไปส่งจดหมายถึงหลี่เจียเฟิ่งพร้อมทั้งนำแบบเสื้อผ้าที่เธอออกแบบไว้อย่างพิถีพิถันไปส่งให้หัวหน้าโรงงานผ้าเธอวางจดหมายลงในกระเป๋าสะพายอย่างทะนุถนอม ข้างกันนั้นมีแบบเสื้อผ้าที่วาดด้วยลายเส้นเรียบง่าย ทว่ามากด้วยรายละเอียดที่แสดงถึงความตั้งใจอันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ พลางเดินออกจากบ้านพร้อมจักรยานคู่ใจเธอรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองมีรายได้มากมาย ทั้งจากส่วนแบ่งผลกำไรของโรงงานในหมู่บ้าน และค่าตอบแทนจากการออกแบบเสื้อผ้า
แม้หลี่เจียเฟิ่งจะไม่อยู่ แต่เงินเดือนจากทางกองทัพยังคงถูกส่งมาให้เธออย่างสม ่าเสมอ เป็นเงินจำนวนไม่น้อย ความสม ่าเสมอนี้ไ
