เคยดี“มีพัสดุและจดหมายมาจากฐานทัพครับ” บุรุษไปรษณีย์กล่าวพร้อมยื่นกล่องห่อกระดาษสีน ้าตาลและจดหมายแนบไว้ให้อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น เธอรู้ดีว่าพัสดุนี้ต้องมาจากหลี่เจียเฟิ่ง สามีของเธอในโลกใบนี้อย่างแน่นอน“ขอบคุณมากค่ะ! รอสักครู่นะคะ”เธอถอดตะกร้าสะพายจากหลัง วางลงบนพื้น แล้วล้วงหยิบลูกอมผลไม้สีสันสดใสออกมายื่นให้บุรุษไปรษณีย์ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นบุรุษไปรษณีย์ยิ้มอย่างดีใจ “ขอบคุณมากครับ ไม่คิดเลยว่าจะได้ลูกอมอีกครั้ง”“ถือเป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะค่ะ” อันจิ่วเม่ยตอบด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเธอถือห่อพัสดุและจดหมายกลับเข้ามาในบ้าน ย่าอันที่นั่งเล่นอยู่ลานหน้าบ้านที่เฝ้ามองอยู่ก่อนแล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน“เจียเฟิ่งส่งมาหรอ?”“ใช่ค่ะ” อันจิ่วเม่ยตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง “แต่หนูว่าจะรออ่านหลังจากกินข้าวเย็นดีกว่า”หลังจากเข้าบ้าน อันจิ่วเม่ยก็วางพัสดุไว้บนโต๊ะเล็กในห้อง แล้วเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อเย็นอาหารเย็นวันนี้เป็นเมนูที่อันจิ่วเม่ยซื้อมาจากร้านอาหารรัฐ เธออุ่นให้ร้อนเล็กน้อยก่อนจัดใส่จานอ จากนั้นจึงประคองย่าอันเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารบรรยากาศมื้อเย็นอบอวลไปด้วยความอบอุ่น แม้หมิ่นเหลียนซินจะไม่ได้มาอ่านหนังสือในวันนี้ เพราะเธอได้เดินมาบอกย่าอันไว้ตั้งแต่ช่วงกลางวันแล้วว่าอาจต้องเลิกงานดึก“หมิ่นเหลียนซินบอกว่าเธออยากมาอ่านหนังสือด้วย แต่วันนี้เธออาจเลิกงานดึก เด็กคนนั้นเป็นคนดีนะ ขยันขันแข
