็งจริง ๆ ” ย่าอันพูดด้วยน ้าเสียงเอ็นดูหลังจากมื้ออาหารเสร็จสิ้น อันจิ่วเม่ยจัดการเก็บทุกอย่างเรียบร้อยก่อนเดินกลับเข้าห้อง เธอหยิบผ้าเช็ดตัวเตรียมอาบน ้าจากนั้นจึงเปิดมิติส่วนตัว
ภายในมิตินั้นยังคงเต็มไปด้วยสิ่งของทุกอย่างที่อันจิ่วเม่ยต้องการ เธอหยิบครีมบำรุงผิวออกมาใช้อย่างพิถีพิถันอันจิ่วเม่ยรู้สึกซาบซึ้งกับสวรรค์ที่มอบมิตินี้ให้กับเธอ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสะดวกสบายในโลกที่เธอไม่คุ้นเคยเท่านั้น แต่ยังเปิดโอกาสให้เธอได้ดูแลตัวเองในยุคสมัยนี้ที่ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวยังหายากนัก การที่เธอมีครีมคุณภาพดีใช้โดยไม่ต้องเสียเงิน เป็นสิ่งที่วิเศษมาก“ดีจริง ๆ…” เธอคิดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ในโลกเดิม แค่จะซื้อสกินแคร์ดี ๆ สักตัวยังต้องใช้เงิน แต่ในตอนนี้ เธอสามารถใช้ของคุณภาพดีเหล่านี้ได้อย่างไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย ความสุขเล็ก ๆน้อย ๆ เช่นนี้ ทำให้เธออดรู้สึกขอบคุณโชคชะตาไม่ได้ ที่มอบสิ่งพิเศษนี้ให้เธอเธอเคยคิดจะเอาครีมและของดี ๆ เหล่านี้ออกมาขาย แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันยังไม่เอื้ออำนวย เธอจึงเลือกเก็บไว้ใช้เองและรอเวลาหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย อันจิ่วเม่ยกลับมานั่งที่โต๊ะเล็กในห้อง เธอหยิบพัสดุและจดหมายจากหลี่เจียเฟิ่งขึ้นมาเปิดออกด้วยความตื่นเต้น
ภายในพัสดุมีกล่องไม้ดนตรีแกะสลักลวดลายเรียบง่ายแต่แฝงความงดงาม เมื่อเธอหมุนกล่องดนตรี เสียงเพลงอันไพเราะและอบอุ่นก็เริ่มบรรเลง ทำให้อันจิ่วเ
