นจิ่วเม่ยยอมช่วยเหลือญาติแต่กลับไม่ยอมแสดงความกตัญญูต่อครอบครัวสามี คำพูดนี้จุดชนวนความโกรธให้ลี่เฟยจนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกจากหู เธอไม่รอช้า รีบไปฟ้องชิวหรงทันที
ดังนั้น เมื่ออันจิ่วเม่ยกลับถึงบ้าน ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นชิวหรงพาลี่เฟยและเพ่ยอิงมากวาดข้าวของมีค่าในบ้านไปไม่น้อย กำลังจะจากไปอย่างสบายใจ ย่าอันที่ยืนพิงไม้เท้าพยายามขัดขวาง แต่ทำอะไรไม่ได้มากนัก ได้เพียงพูดซ ้า ๆ ด้วยความเจ็บใจว่า “รอให้อันจิ่วเม่ยกลับมาก่อน!”คำพูดของย่ากลับทำให้ลี่เฟยยิ่งโมโห เธอตะโกนด่าใส่ย่าอันด้วยถ้อยคำรุนแรงจนผู้ฟังแทบสะอึก แต่ย่าอันยังคงกัดฟันอดทน แม้จะหมดหนทางปกป้องข้าวของในบ้านก็ตามเสียงเห่าดังแหลมของลูกสุนัขตัวเล็กสามตัวไม่ขาดสาย พวกมันวิ่งวนอยู่ข้าง ๆ เหตุการณ์อย่างร้อนรน ใบหูเล็ก ๆ กระดิกขึ้นลงแสดงความต้องการจะช่วยเหลือเจ้านายของตนเต็มที่แต่ด้วยขนาดตัวที่เล็กเกินไป พวกมันจึงทำได้เพียงแค่แสดงความกล้าหาญอย่างไร้ผล ท่ามกลางความวุ่นวาย เสี่ยงต่อการถูกคนใจร้ายเตะกระเด็นได้ทุกเมื่อ“ยายแก่ไม่รู้จักอาย! ดูสิมีบ้านไหนกันที่ออกจากบ้านมาเกาะหลานสาวกินแบบนี้! ของทุกอย่างตรงนี้เป็นของตระกูลหลี่ ของเรา!แกมีสิทธิ์อะไรถึงจะห้ามเราเอาไป!”คำพูดหยาบคายของลี่เฟยดังขึ้นอย่างไม่ลดละ เสียงเย้ยหยันนั้นดังชัดเจนจนเหมือนจงใจตอกย ้าความเจ็บปวดของย่าอัน เธอนิ่งเงียบ
แม้ในใจเหมือนถูกแทงด้วยคมมีด แต่อันจิ่วเม่ยที่เพิ่งจอดจัก
