พวกเธอก็จะเป็นภาระ ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างสงบเถอะนะ”หลี่เจียเฟิ่งถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าไม่มีทางที่จะปล่อยให้คุณย่าของภรรยาจบชีวิตแบบนี้ได้ ไม่ว่าเธอจะซ่อนความลับอะไรไว้ก็ตามเขาต้องพาเธอกลับบ้านให้ได้ แม้ว่าจะต้องแบกเธอไปเองก็ตาม!“คุณย่าได้รับบาดเจ็บแล้ว กลับบ้านก่อนแล้วค่อยคุยกันนะครับ”หลี่เจียเฟิ่งยื่นมือไปช่วยพยุงย่าอันขึ้นจากหลุม แต่หญิงชรากลับปฏิเสธอย่างรวดเร็ว เธอสะบัดมือหนีทันทีเมื่อเขาแตะตัว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความดื้อดึงและไม่ยอมให้ใครเข้ามาใกล้
เสียงการของทั้งสองดึงความสนใจของอันจิ่วเม่ย เธอรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับความกังวล เมื่อเห็นย่าอันในสภาพบอบช ้าใบหน้าเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและมีเลือดออกเล็กน้อย เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ว่ารอยแผลจะดูน่าห่วง แต่ก็ไม่สาหัสอย่างที่เธอกลัวอันจิ่วเม่ยคุกเข่าลงข้างย่าอัน พยายามกดความรู้สึกข้างในที่ปะทุออกมา “คุณย่า กลับบ้านกับหนูเถอะค่ะ จากนี้คุณย่าอยากทำอะไรก็ได้ หนูจะตามใจทุกอย่าง ไม่งอนคุณย่าอีกแล้วนะคะ”เธอคิดว่าการที่เธอมีท่าทีดุไปบ้างในช่วงหลังอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ย่าหนีออกจากบ้าน เหมือนนางเอกละครน ้าเน่าที่หลบหนีด้วยความน้อยใจย่าอันเงยหน้าขึ้น น ้าตาเริ่มคลอในดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก จิ่วเม่ย ไม่ใช่ความผิดของหนูเลย ทั้งหมดเป็นเพราะย่า ย่าต่างหากที่ทำไม่ดีกับหนู…”ย่าอันเอ่ยปากขึ้นมาก็กลั้นน ้าตาไว้ไม่อยู่ราวกับกำลังแส
