่าวยํ้าศิษย์ทั้งห้าคนออกมาอย่างเน้นหนัก231
อันอันคิ้วกระตุกเมื่อท่านอาจารย์เพ่งเล็งนางเป็นพิเศษ (ข้าไม่ขึ้นเขาหรอกวันนี้ข้าจะเข้าเมืองต่างหาก) เด็กหญิงคิดอย่างหมายมาด“เจ้ากำลังวางแผนร้ายอันใดหรือไม่” ยงเผยถามลูกศิษย์หญิงหนึ่งเดียวออกไปยามเห็นแววตาของนาง“ท่านอาจารย์ ข้าผู้นี้ออกจะใส่ซื่อ อีกทั้งยังไร้เดียงสาข้าจะไปมีแผนร้ายอะไรได้ ข้ารับรองว่าวันนี้ไม่มีการขึ้นภูเขาอย่างแน่นอน” คำกล่าวของอันอันทำให้ทั้งอาจารย์และศิษย์พี่ทั้งสองเริ่มรู้สึกคลางแคลงทว่าก็ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดผิดที่ตรงไหน“ให้มันจริง” ยงเผยกล่าวเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินไปพูดคุยกับช่างไม้ที่พาคนงานมาด้วยกลุ่มหนึ่งทางด้านอานไท่ก็ได้ให้หรานต้า กับอานชิงไปประกาศให้ชาวบ้านรู้ เพียงไม่นานก็มีคนกลุ่มใหญ่นับได้มากกว่าสิบคนเดินมาทางที่ดินของพวกเขาส่วนทางด้านอันอันหลังจากยงเผยเดินจากไป นางก็คิดหาวิธีชวนพี่ชายทั้งสี่เข้าเมืองไปด้วยกัน232
“พี่ใหญ่ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาท่านเจ้าคะ” คำพูดของนางทำให้จือฉีเริ่มรู้สึกไม่เป็นสุขขึ้นมาทันที“ห้ามเข้าป่า” จือฉียํ้าหนิงอันได้แต่กลอกตาไปมา “ท่านเห็นข้าเป็นเด็กยังไงในเมื่อข้ารับปากท่านอาจารย์ชัดถ้อยชัดคำขนาดนั้นแล้ว ท่านยังคิดว่าข้าจะกล้ากลืนนํ้าลายตนเองเหรอ” เด็กหญิงตัวน้อยเล่นสำนวนมู่เทาได้แต่กลั้นขำยามเมื่อเห็นสีหน้าอันจนมุมของศิษย์พี่ใหญ่ผู้อยู่ในวัยเดียวกัน “เจ้าตลกมาก” จือฉีหันไปพาลเอากับเขา“หาได้
